همپاى انقلاب - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤١٣ - خطبه اول

برادران و خواهران عزيز! فرض كنيد كه ما در برنامه بازسازى، صد در صد و به طور كامل موفق شديم و توانستيم كشور خود را از جهات مختلف مانند توسعه سياسى و اقتصادى و ...

اما بدون اخلاق اسلامى، بازسازى كنيم.

نتيجه اين بازسازى چه خواهد شد؟

بازسازى كشور بدون اخلاق اسلامى، حتى اگر به طور كامل انجام شود، نتيجه‌اش كشورى مانند آمريكا يا ابرقدرتِ شرق يا يكى از كشورهاى اروپايى خواهد شد.

اگر بر فرضِ محال، به شما بگويند: از اين پس، شما به جاى آمريكا بنشينيد، و وضعيتِ شما كاملًا مانند كشور آمريكا بشود، آيا شما قبول خواهيد كرد؟ من فكر نمى‌كنم حتى يك نفر هم جواب مثبت بدهد. بنا بر اين، خواسته همه ما بازسازى كشور همراه با گسترشِ موازين اخلاق اسلامى و ايمان و تقوا در جامعه است.

در اينجا لازم مى‌دانم تذكرى را خدمت شما عرض كنم. برادران عزيز! مبادا كسى خيال كند كه منظور من از تأكيد بر اهميتِ اخلاق اسلامى، در دوره بازسازى، اين است كه قدرتْ آدم را فاسد مى‌كند؛ پس ما قدرت نمى‌خواهيم. ما نمى‌خواهيم كه همه گوشه‌گيرى و انعزال پيشه كنند و به ذكر و وِرد و مراقبه و محاسبه بپردازند. خير، منظور من اين نيست؛ بلكه من از ژرفاى وجود و اعماق روحم معتقدم كه: