«مسأله ١٢» تا انسان يقين نكند كه فتواى مجتهد عوض شده است، مى‌تواند به آنچه در رساله او نوشته شده عمل نمايد و اگر احتمال دهد كه فتواى او عوض شده، جستجو لازم نيست.

«مسأله ١٣» اگر مجتهد اعلم در مسأله‌اى فتوا دهد، مُقلّدِ آن مجتهد (يعنى كسى كه از آن مجتهد تقليد مى‌كند) نمى‌تواند در آن مسأله به فتواى مجتهد ديگر عمل كند، ولى اگر فتوا ندهد و بفرمايد: «احتياط آن است كه فلان طور عمل شود» مثلًا بفرمايد:

«احتياط آن است كه در ركعت سوم و چهارم نماز سه مرتبه تسبيحات اربعه (يعنى:

سُبْحانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ للَّهِ وَلا إلهَ إلّااللَّهُ وَاللَّهُ أكْبَرُ) را بگويند»، مقلد بايد يا به اين احتياط- كه آن را احتياط واجب مى‌گويند- عمل كند و سه مرتبه بگويد، يا به فتواى مجتهدى كه علم او از مجتهد اعلم كمتر و از مجتهدهاى ديگر بيشتر است عمل نمايد؛ پس اگر او يك مرتبه گفتن را كافى بداند مى‌تواند يك مرتبه بگويد، و همچنين است اگر مجتهد اعلم بفرمايد:

«مسأله محلّ تأمّل» يا «محلّ اشكال است».

«مسأله ١٤» اگر مجتهد اعلم بعد از آن كه در مسأله‌اى فتوا داده احتياط كند- مثلًا بفرمايد: «اگر ظرف نجس را يك مرتبه در آب كُر بشويند پاك مى‌شود، اگرچه احتياط آن است كه سه مرتبه بشويند»- مقلد او نمى‌تواند در آن مسأله به فتواى مجتهد ديگر رفتار كند بلكه، بايد يا به فتوا عمل كند يا به احتياط بعد از فتوا كه آن را احتياط مستحب مى‌گويند عمل نمايد، مگر آن كه فتواى مجتهد ديگر نزديك‌تر به احتياط باشد.

«مسأله ١٥» تقليد از ميّت ابتداءً جايز نيست ولى باقى ماندن بر تقليد ميّت چنانچه مجتهد ميّت اعلم از مجتهد زنده باشد، واجب است. و در صورت تساوى مجتهد زنده و ميت در علم، بين بقاء بر تقليد ميت و رجوع به زنده مخير است؛ گرچه رجوع به مجتهد زنده بهتر و مطابق با احتياط است. و چنانچه مجتهد زنده اعلم از مجتهد ميّت باشد، رجوع به مجتهد زنده واجب است و بقاء بر تقليد ميّت جايز نيست. و بايد بقاء بر تقليد ميّت به فتواى مجتهد زنده باشد. و اگر كسى در هنگام عمل التزام و تصميم به عمل به فتواى مجتهد داشته است، براى بقاء در آن مسأله كافى است.