رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦٠٨ - احكام شكار كردن با اسلحه

پنجم: وقتى به نزد حيوان برسد، مرده باشد يا اگر زنده باشد، به اندازه سربريدن آن وقت نباشد و چنانچه به اندازه سربريدن وقت باشد و سر حيوان را نبرد تا بميرد، حرام است.

«مسأله ٣٢٠٢» اگر دو نفر حيوانى را شكار كنند و يكى از آنان مسلمان و ديگرى كافر باشد، يا يكى از آن دو نام خدا را ببرد و ديگرى عمداً نام خدا را نبرد، آن حيوان حلال نيست.

«مسأله ٣٢٠٣» اگر بعد از آن كه حيوانى را تير زدند، مثلًا در آب بيفتد و انسان بداند كه حيوان به واسطه تير خوردن و افتادن در آب جان داده، حلال نيست بلكه اگر شك كند كه فقط براى تير بوده يا نه، حلال نمى‌باشد.

«مسأله ٣٢٠٤» اگر با اسلحه غصبى يا سگ غصبى حيوانى را شكار كند، شكار حلال است و مال خود او مى‌شود؛ ولى گذشته از اين كه گناه كرده، بايد اجرت اسلحه يا سگ را به صاحب آن بدهد.

«مسأله ٣٢٠٥» اگر با شمشير يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن صحيح است- با شرطهايى كه در مسائل گذشته گفته شد- حيوانى را دو قسمت كنند و سر و گردن در يك قسمت بماند و انسان وقتى برسد كه حيوان جان داده باشد، اگر به واسطه همين قسمت شدن جان داده باشد، هر دو قسمت حلال است و اگر حيوان زنده باشد و براى سر بريدن با آداب شرع، وقت تنگ باشد، قسمتى كه سر و گردن ندارد حرام و قسمتى كه سر و گردن دارد حلال است و اگر براى سر بريدن وقت باشد، آن قسمت كه در آن سر نيست حرام است و آن قسمت ديگر اگر سر آن را به دستورى كه در شرع معيّن شده ببرند حلال است، به شرط آن كه در زمان بريدن سر، زنده باشد، اگرچه در حال جان دادن باشد.

«مسأله ٣٢٠٦» اگر با چوب يا سنگ يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن صحيح نيست حيوانى را دو قسمت كند، قسمتى كه سر و گردن ندارد حرام است و قسمتى كه سر و گردن دارد، اگر زنده باشد و سر آن را به دستورى كه در شرع معيّن شده ببرند، حلال است، به شرط آن كه در زمان بريدن سر، زنده باشد، اگرچه در حال جان دادن باشد.

«مسأله ٣٢٠٧» اگر حيوانى را شكار كنند يا سر ببرند و بچّه زنده‌اى از شكم آن‌