رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٢٧ - احكام معاشرت و روابط اجتماعى و بين المللى

جواب سلام ديگرى را بدهد.

«مسأله ٢٧٩٧» اگر مرد و زن نامحرمى در محلّ خلوتى باشند كه كسى در آنجا نبوده و ديگرى هم نتواند وارد شود، چنانچه بترسند كه به حرام بيفتند، بايد از آنجا بيرون روند، بلكه احتياط واجب آن است كه مطلقا از خلوت كردن بپرهيزند، هر چند خوف ارتكاب حرام نباشد يا ديگرى هم بتواند وارد شود.

«مسأله ٢٧٩٨» بودن مرد و زن نامحرم در يك اتومبيل اشكال ندارد، مگر اين كه مظنّه فساد و گناه وجود داشته باشد.

«مسأله ٢٧٩٩» اختلاط زن و مرد در مراكز و مجامع عمومى به شكلى كه در معرض فساد و گناه قرار بگيرند، جايز نيست.

«مسأله ٢٨٠٠» مسافرت به كشورهاى غير اسلامى و اقامت در آنجا جهت تحصيل علوم روز يا تجارت و كسب و كار جايز است، به شرط آن كه اطمينان داشته باشد در عقيده و عمل او انحرافى صورت نمى‌گيرد؛ بنابر اين كسى كه در آن مكان‌ها اقامت گزيده اگر نسبت به خود يا زن و فرزندانش خوف انحراف داشته باشد، بر او لازم است كه به سرزمينى كه از خطر انحراف در امان است هجرت نمايد.

«مسأله ٢٨٠١» كسى كه در كشور غير اسلامى اقامت دارد، جايز است با كفّار بر اساس مَنِش انسانى معاشرت داشته باشد و مى‌تواند براى كفّار به شكل اجاره، وكالت و امثال آن كار كند، به شرط آن كه عمل او مستلزم انجام حرام يا موجب ضررى يا ذلّتى براى خود او يا ساير مسلمانان و يا كشورهاى اسلامى نباشد.

«مسأله ٢٨٠٢» كسى كه در كشور غير اسلامى اقامت دارد، واجب است در حدّ قدرت و توان، با مراعات شرايط و مراتب امر به معروف و نهى از منكر، از اسلام دفاع نمايد. همچنين واجب است با مراعات شرايط زير كفّار را به اسلام دعوت نمايد:

اوّل: حكومت اسلامى به خاطر مصالح مهم‌ترى، دعوت و تبليغ به اسلام را در بلاد كفر موقتاً ممنوع نكرده باشد.

دوم: صلاحيّت و اهليّت و نيز قدرت بر تبليغ اسلام در مناطق كفر را داشته باشد.