رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٣٢ - موارد تيمّم

* دوم: اگر به واسطه پيرى يا ترس از دزد و جانور و مانند آنها يا نداشتن وسيله‌اى كه آب از چاه بكشد، دسترسى به آب نداشته باشد.

«مسأله ٦٩٨» اگر براى كشيدن آب از چاه، دلو و ريسمان و مانند اينها لازم داشته باشد و مجبور باشد آنها را بخرد يا كرايه نمايد، اگرچه قيمت آنها چند برابر معمول باشد، بايد تهيّه كند و همچنين اگر آب را به چندين برابر قيمت آن بفروشند، بايد آن را بخرد، ولى اگر تهيه آنها به قدرى پول بخواهد كه نسبت به حال او ضرر يا مشقت داشته باشد، واجب نيست تهيّه نمايد.

«مسأله ٦٩٩» اگر ناچار شود كه براى تهيه آب پول قرض كند، بايد قرض نمايد، ولى كسى كه مى‌داند يا گمان دارد كه نمى‌تواند قرض خود را بدهد، واجب نيست قرض كند، بلكه نبايد قرض كند.

«مسأله ٧٠٠» اگر كندن چاه مشقّت نداشته باشد، بايد براى تهيه آب چاه بكند.

«مسأله ٧٠١» اگر كسى بدون منّت و خوارى مقدارى آب به او ببخشد، بايد آن را قبول كند.

* سوم: اگر از استعمال آب بر جان خود بترسد يا بترسد كه به واسطه استعمال آن، مرض يا عيبى در او پيدا شود يا مرض او طولانى شود يا شدّت پيدا كند يا به سختى معالجه شود، بايد تيمّم نمايد؛ ولى اگر آب گرم براى او ضرر نداشته باشد، بايد با آب گرم وضو بگيرد يا غسل كند.

«مسأله ٧٠٢» لازم نيست يقين كند كه آب براى او ضرر دارد، بلكه اگر احتمال ضرر نيز بدهد، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا باشد و از آن احتمال ترس براى او پيدا شود، بايد تيمّم كند.

«مسأله ٧٠٣» اگر به واسطه يقين يا ترس ضرر، تيمّم كند و پيش از نماز بفهمد كه آب براى او ضرر ندارد، تيمّم او باطل است و اگر بعد از نماز بفهمد نيز بنا بر احتياط واجب، نماز او باطل است.

«مسأله ٧٠٤» كسى كه نمى‌داند آب براى او ضرر دارد، چنانچه غسل كند يا وضو