رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦٣٣ - احكام وصيّت

وصيّت باطل مى‌شود.

«مسأله ٣٣١٩» اگر وصيّت كند چيز معيّنى را به كسى بدهند و بعد وصيّت كند كه نصف همان چيز را به ديگرى بدهند، بايد آن چيز را دو قسمت كنند و به هر كدام از آن دو نفر يك قسمت آن را بدهند.

«مسأله ٣٣٢٠» اگر كسى در مرضى كه با آن مى‌ميرد، مقدارى از مال خود را به كسى ببخشد و وصيّت كند كه بعد از مردن او هم مقدارى به كس ديگرى بدهند، آنچه را كه در حال زندگى بخشيده، از اصل مال است و احتياج به اذن ورثه ندارد و چيزى را كه وصيّت كرده، اگر زيادتر از ثلث باشد زيادىِ آن محتاج به اذن ورثه است.

«مسأله ٣٣٢١» اگر وصيّت كند كه ثلث مال او را نفروشند و منافع آن را به مصرفى برسانند، بايد مطابق گفته او عمل نمايند.

«مسأله ٣٣٢٢» اگر در مرضى كه با آن مى‌ميرد، بگويد مقدارى به كسى بدهكار است، چنانچه متّهم باشد كه براى ضرر زدن به ورثه گفته است، بايد مقدارى را كه معيّن كرده از ثلث مال او بدهند و اگر متّهم نباشد، بايد از اصل مال او بدهند.

«مسأله ٣٣٢٣» كسى كه انسان وصيّت مى‌كند كه چيزى به او بدهند، بايد هنگام وصيّت وجود داشته باشد، پس اگر وصيّت كند به بچّه‌اى كه ممكن است فلان زن حامله شود چيزى بدهند، باطل است؛ ولى اگر وصيّت كند به بچّه‌اى كه در شكم مادر است چيزى بدهند- اگرچه هنوز روح نداشته باشد- وصيّت صحيح است، پس اگر زنده به دنيا آمد، بايد آنچه را كه وصيّت كرده به او بدهند و اگر مرده به دنيا آمد، وصيّت باطل مى‌شود و آنچه را كه براى او وصيّت كرده، ورثه ميان خودشان قسمت مى‌كنند.

«مسأله ٣٣٢٤» كارى كه براى آن وصيّت مى‌كند، بايد جايز و حلال باشد، پس اگر وصيّت كند پولى را صرف كمك به ظالم يا ترويج باطل نمايند، وصيّت او صحيح نيست.

«مسأله ٣٣٢٥» اگر انسان بفهمد كسى او را وصىّ كرده، چنانچه به اطّلاع وصيّت كننده برساند كه براى انجام وصيّت او حاضر نيست، لازم نيست بعد از مردن او به وصيّت عمل كند؛ ولى اگر پيش از مردن او نفهمد كه او را وصىّ كرده يا بفهمد و به او