رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦٢٨ - احكام سوگند

و كسى كه مجبورش كرده‌اند درست نيست و همچنين است اگر در حال عصبانيّت بدون قصد سوگند بخورد.

دوم: كارى كه سوگند مى‌خورد انجام دهد، بايد حرام و مكروه نباشد و كارى كه سوگند مى‌خورد ترك كند، بايد واجب و مستحب نباشد و اگر سوگند بخورد كه كار مباحى را بجا آورد، بايد ترك آن در نظر مردم بهتر از انجام آن نباشد و نيز اگر سوگند بخورد كار مباحى را ترك كند، بايد انجام آن در نظر مردم بهتر ازترك آن نباشد.

سوم: به يكى از اسامى خداوند متعال سوگند بخورد كه به غير ذات مقدس او گفته نمى‌شود، مانند «خدا» و «اللَّه» و نيز اگر به اسمى سوگند بخورد كه به غير خدا هم مى‌گويند ولى به قدرى به خدا گفته مى‌شود كه هر وقت كسى آن اسم را بگويد، ذات مقدّس حق در نظر مى‌آيد- مثل آن كه به «خالق» و «رازق» سوگند بخورد- صحيح است، بلكه اگر به لفظى سوگند بخورد كه بدون قرينه، خدا را به نظر نياورد ولى او خدا را قصد كند، بنابر احتياط بايد به آن سوگند عمل نمايد.

چهارم: سوگند را به زبان بياورد و اگر بنويسد يا در قلب خود آن را قصد كند، صحيح نيست، ولى آدم لال اگر با اشاره سوگند بخورد صحيح است.

پنجم: عمل كردن به سوگند براى او ممكن باشد، اما اگر هنگامى كه سوگند مى‌خورد ممكن باشد و بعد تا آخر وقتى كه براى سوگند معيّن كرده عاجز شود يا براى او مشقّت داشته باشد، سوگند او از وقتى كه عاجز شده به هم مى‌خورد.

«مسأله ٣٣٠٢» كفّاره مخالفت با سوگند، سير كردن يا پوشاندن ده فقير و يا آزاد كردن يك برده است و چنانچه توان انجام هيچ كدام را نداشته باشد، بايد سه روز روزه بگيرد.

«مسأله ٣٣٠٣» اگر پدر از سوگند خوردن فرزند نهى كند يا شوهر از سوگند خوردن زن نهى نمايد، سوگند آنان صحيح نيست.

«مسأله ٣٣٠٤» اگر فرزند بدون اجازه گرفتن از پدر و زن بدون اجازه گرفتن از شوهر، سوگند بخورد، بعيد نيست سوگند آنان صحيح نباشد، لكن نبايد احتياط را ترك كنند.