«مسأله ٣٢٨٧» هرگاه نذر كند مال معيّنى را در راه خاصّى مصرف كند و قبل از انجام آن از دنيا برود، بنابر احتياط واجب وصىّ او بايد آن مال را به مصرف تعيين شده برساند، ولى اگر نذر كند كه تا زنده است خود او در هر سال مقدار معيّنى از مال را در راه معينّى مصرف كند، پس از مردن او ادامه آن واجب نيست.

«مسأله ٣٢٨٨» اگر نذر كند كه به فقير معيّنى صدقه بدهد، نمى‌تواند آن را به فقير ديگرى بدهد و اگر آن فقير بميرد، بنابر احتياط بايد به ورثه او بدهد.

«مسأله ٣٢٨٩» اگر نذر كند كه به زيارت يكى از امامان عليهم السلام- مثلًا به زيارت حضرت اباعبداللَّه عليه السلام- مشرّف شود، چنانچه به زيارت امام ديگرى برود، كافى نيست و اگر به واسطه عذرى نتواند آن امام را زيارت كند، چيزى بر او واجب نيست.

«مسأله ٣٢٩٠» كسى كه نذر كرده زيارت برود و غسل زيارت و نماز آن را نذر نكرده، لازم نيست آنها را بجا آورد.

«مسأله ٣٢٩١» اگر براى حرم يكى از امامان عليهم السلام يا امامزادگان چيزى مانند فرش و پرده يا روشنايى نذر كند، بايد آن را به مصارف حرم برساند و اگر براى امام عليه السلام يا امامزاده چيزى نذر كند، مى‌تواند آن را به خدّامى كه مشغول خدمت هستند بدهد، چنانچه مى‌تواند به مصارف حرم يا ساير كارهاى خير، به قصد بازگشت ثواب آن به كسى كه براى او نذر شده، برساند.

«مسأله ٣٢٩٢» اگر براى خود امام عليه السلام چيزى نذر كند، چنانچه مصرف معيّنى را قصد كرده باشد، بايد به همان مصرف برساند و اگر مصرف معيّنى را قصد نكرده باشد، بايد به فقرا و زوّار بدهد يا مسجد و مانند آن بسازد و ثواب آن را هديه آن امام نمايد و همچنين است اگر چيزى را براى امامزاده‌اى نذر كرده باشد.

«مسأله ٣٢٩٣» اگر گوسفندى را براى صدقه يا براى يكى از امامان نذر كنند، پشم آن و مقدارى كه چاق مى‌شود جزء نذر است و اگر پيش از آن كه به مصرف نذر برسد شير بدهد يا بچّه بياورد، آنها را هم بايد به مصرف نذر برسانند.

«مسأله ٣٢٩٤» هرگاه نذر كند كه اگر بيمار او خوب شود يا مسافر او بيايد عملى را