رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦٢٤ - احكام نَذْر و عَهْد

روز را در سفر روزه بگيرد وگرنه بعداً بايد قضاى آن را بجا آورد.

«مسأله ٣٢٨٠» اگر انسان از روى اختيار به نذر خود عمل نكند، بايد كفّاره بدهد و كفّاره آن، كفّاره قسم است كه در مسأله ٣٣٠٢ آمده است.

«مسأله ٣٢٨١» اگر نذر كند كه تا وقت معيّنى عملى را ترك كند، بعد از گذشتن آن وقت مى‌تواند آن عمل را بجا آورد و اگر پيش از گذشتن وقت از روى فراموشى يا ناچارى آن را انجام دهد، چيزى بر او واجب نيست، ولى باز هم لازم است كه تا آن وقت آن عمل را بجا نياورد و چنانچه دوباره پيش از رسيدن آن وقت بدون عذر آن عمل را انجام دهد، بايد به مقدارى كه در مسأله پيش گفته شد كفّاره بدهد.

«مسأله ٣٢٨٢» كسى كه نذر كرده عملى را ترك كند و وقتى براى آن معيّن نكرده است، اگر از روى فراموشى يا ناچارى يا ندانستن، آن عمل را انجام دهد، كفّاره بر او واجب نيست؛ ولى چنانچه از روى اختيار آن را بجا آورد، براى دفعه اوّل بايد كفّاره بدهد.

«مسأله ٣٢٨٣» اگر براى عملى كه نذر كرده وقتى معيّن نكرده باشد، لازم نيست فوراً انجام دهد، ولى بنابر احتياط نبايد زياد تأخير بيندازد.

«مسأله ٣٢٨٤» اگر نذر كننده از انجام نذر خود در وقت آن عاجز شود، نذر او منحل شده و از او ساقط مى‌گردد؛ ولى اگر از انجام روزه نذرى عاجز باشد، بنابر احتياط واجب براى هر روزه دو مُدّ طعام (تقريباً ١٥٠٠ گرم) به فقيرى صدقه دهد تا آن فقير به نيابت او روزه بگيرد و اگر ميسّر نشد، براى هر روزه يك مدّ طعام صدقه دهد.

«مسأله ٣٢٨٥» اگر نذر كند كه در هر هفته روز معيّنى- مثلًا روز جمعه- را روزه بگيرد، چنانچه يكى از جمعه‌ها عيد فطر يا قربان باشد يا در روز جمعه عذر ديگرى مانند حيض براى او پيدا شود، بايد آن روز را روزه نگيرد و بعد قضاى آن را بجا آورد.

«مسأله ٣٢٨٦» اگر نذر كند كه مقدار معيّنى را به مصرف خاصى برساند- مثلًا نذر كند صد تومان صدقه بدهد- چنانچه پيش از به مصرف رساندن آن بميرد، لازم نيست آن مقدار را از مال او به مصرف نذر برسانند؛ ولى بهتر اين است كه وارثين بالغ او از سهم خود آن مقدار را از طرف ميّت به مصرف نذر برسانند.