رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦٢٢ - احكام نَذْر و عَهْد

است كه صد تومان به فقير بدهم»، نذر او صحيح است.

«مسأله ٣٢٦٦» عبارت «براى خدا» به هر زبان كه باشد، بايد در صيغه نذر گفته شود و اگر در قلب آن را نيّت كند، كافى نيست و نذر واقع نمى‌شود.

«مسأله ٣٢٦٧» نذر كننده بايد مكلّف و عاقل باشد و به اختيار و قصد خود نذر كند، بنابر اين نذر كردن كسى كه او را مجبور كرده‌اند يا به واسطه عصبانى شدن بى‌اختيار نذر كرده، صحيح نيست.

«مسأله ٣٢٦٨» نذرهايى كه آدم سفيه- يعنى كسى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مى‌كند- نسبت به اموالش مى‌كند، صحيح نيست، اگرچه حاكم شرع هم از تصرّف او در اموالش جلوگيرى نكرده باشد.

«مسأله ٣٢٦٩» نذر زن بدون اجازه شوهر، اگر منافات با حقّ شوهر داشته باشد، باطل است.

«مسأله ٣٢٧٠» اگر زن با اجازه شوهر نذر كند، شوهر نمى‌تواند نذر او را به هم بزند يا از عمل كردن او به نذر جلوگيرى نمايد.

«مسأله ٣٢٧١» هرگاه فرزند نذر كند- اگرچه بدون اجازه پدر هم باشد- بايد به آن نذر عمل نمايد، مگر اين كه نذر فرزند نسبت به اموال پدر يا مادر باشد و يا موجب آزار والدين را فراهم كند و به اين سبب از رجحان بيفتد.

«مسأله ٣٢٧٢» پدر و مادر نمى‌توانند از طرف فرزند خود نذر كنند؛ پس اگر مثلًا نذر كنند كه دختر خود را به سيّد شوهر دهند و دختر پس از تكليف راضى نباشد، نذر آنان اعتبارى ندارد، ولى احتياط مستحب آن است كه اگر بتوانند او را راضى نمايد كه با سيّد ازدواج كند.

«مسأله ٣٢٧٣» انسان كارى را مى‌تواند نذر كند كه انجام آن برايش ممكن باشد، بنابر اين كسى كه نمى‌تواند پياده به كربلا برود، اگر نذر كند كه پياده برود، نذر او صحيح نيست.

«مسأله ٣٢٧٤» اگر نذر كند كار حرام يا مكروهى را انجام دهد يا كار واجب يا