رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٩١ - احكام لُقَطه

كه داده مال خود اوست.

«مسأله ٣١٢٨» اگر چيزى را پيدا كند و به گمان اين كه مال خود اوست بردارد و بعد بفهمد مال خود او نبوده، بايد تا يك سال اعلام نمايد.

«مسأله ٣١٢٩» لازم نيست هنگام اعلام، جنس چيزى را كه پيدا كرده بگويد، بلكه همين قدر كه بگويد: «چيزى پيدا كرده‌ام» كافى است.

«مسأله ٣١٣٠» اگر كسى چيزى را پيدا كند و ديگرى بگويد مالِ من است، در صورتى بايد به او بدهد كه نشانه‌هاى آن را بگويد و يقين پيدا كند كه مال اوست، ولى اگر ذكر نشانه‌ها فقط موجب گمان به مالك بودن آن شود، مخيّر است كه به او بدهد يا از دادن به او خوددارى نمايد.

«مسأله ٣١٣١» اگر قيمت چيزى كه پيدا كرده به «٦/ ١٢» نخود نقره سكّه‌دار برسد، چنانچه اعلام نكند و در مسجد يا جاى ديگرى كه محلّ اجتماع مردم است بگذارد و آن چيز از بين برود يا ديگرى آن را بردارد، كسى كه آن را پيدا كرده ضامن است.

«مسأله ٣١٣٢» هرگاه چيزى را پيدا كند كه اگر بماند فاسد مى‌شود، بايد تا مقدارى كه ممكن است آن را نگهدارد، بعد قيمت كند و خودش بردارد يا بفروشد و پول آن را نگهدارد و احتياط مستحب آن است كه در صورت امكان براى فروش آن به خودش يا به ديگرى، از حاكم شرع اجازه بگيرد و در هر صورت بايد اعلام را يك سال ادامه دهد تا اگر صاحب آن پيدا شد، پول آن چيز را به او تسليم كند و اگر صاحب آن پيدا نشود، از طرف او صدقه بدهد و احتياط واجب آن است كه براى صدقه دادن از حاكم شرع اجازه بگيرد.

«مسأله ٣١٣٣» قيمت مال پيدا شده بايد بر حسب زمان و مكانى كه مال در آن پيدا شده محاسبه شود.

«مسأله ٣١٣٤» اگر چيزى كه پيدا كرده، هنگام وضو گرفتن و نماز خواندن همراه او باشد، در صورتى كه قصد او اين باشد كه صاحب آن را پيدا كند، اشكال ندارد.

«مسأله ٣١٣٥» اگر دو شاهد عادل شهادت دهند كه مالِ پيدا شده متعلّق به فلان‌