رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٩ - شرايط وضو

و اگر ديگرى او را وضو دهد، وضويش باطل است و نيز اگر در ريختن آب به صورت و دستها او را يارى كند، اگرچه پس از آن خود وى آن آب را به قصد وضو بر آن عضو جارى كند، صحّت وضوى او محلّ اشكال است.

«مسأله ٣١١» آوردن آب، باز كردن شير آب و ريختن آب در كف دست كسى كه مى‌خواهد وضو بگيرد، اشكال ندارد. همچنين اگر كسى به جهتى ديگر آب را مثلًا از مكان بلندى بريزد و شخص ديگر اعضاى وضو را به قصد وضو در زير آن آب بشويد، اشكال ندارد.

«مسأله ٣١٢» كسى كه نمى‌تواند وضو بگيرد، بايد در قسمتهايى كه نمى‌تواند، نايب بگيرد كه او را وضو دهد و چنانچه مزد نيز بخواهد، در صورتى كه بتواند بايد بدهد، ولى بايد خود او نيّت وضو كند و با دست خود مسح نمايد و اگر نمى‌تواند، بايد نايب دستش را بگيرد و به محل مسح او بكشد و اگر اين نيز ممكن نباشد، بايد از دستش رطوبت بگيرند و با آن رطوبت، سر و پاى او را مسح كنند.

«مسأله ٣١٣» براى اعمالى از وضو كه خود مى‌تواند آنها را به تنهايى انجام دهد، نبايد كمك بگيرد.

* شرط دوازدهم: استعمال آب براى او مانعى نداشته باشد.

«مسأله ٣١٤» كسى كه مى‌ترسد در صورت وضو گرفتن مريض شود، يا بيمارى او شدت يابد، يا زمان بهبودى او طولانى‌تر شود، يا درمان بيمارى مشكل گردد به طورى كه تحمّل آن براى وى سخت باشد و همچنين كسى كه مى‌ترسد در صورتى كه آب را به مصرف وضو برساند، دچار تشنگى شديد شود، مى‌تواند تيمّم كند؛ ولى اگر بترسد كه تشنگى شديد براى وى ضرر قابل توجهى داشته باشد، بايد تيمّم كند و اگر نداند كه آب براى او ضرر دارد و وضو بگيرد و بعد بفهمد كه ضرر شديدى كه از نظر شرع حرام است داشته، وضوى او بنا بر احتياط باطل است و در غير اين صورت صحيح مى‌باشد، اگرچه احتياط مستحب آن است كه با آن وضو نماز نخواند و تيمّم كند.

«مسأله ٣١٥» اگر رساندن آب به صورت و دستها به مقدار كمى كه وضو با آن صحيح‌