رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٤٨ - احكام ازدواج موقّت (مُتعه)

كسى زنا نمى‌كرد.»[١] بنابر اين كسى كه امكان ازدواج دائم را نداشته باشد و نتواند خود را از گناه بازدارد يا بترسد دچار فحشا گردد، بايد با ازدواج موقّت خود را حفظ نمايد.

«مسأله ٢٩٠٣» عقد موقّت زن اگرچه براى لذّت بردن هم نباشد، صحيح است.

«مسأله ٢٩٠٤» در عقد موقّت اگر مهر معيّن نشود، عقد باطل است و اگر مدّت معيّن نشود، به عقد دائم تبديل مى‌شود.

«مسأله ٢٩٠٥» شوهر بنابر احتياط واجب نبايد بيش از چهار ماه آميزش با متعه خود را ترك كند.

«مسأله ٢٩٠٦» زنى كه صيغه مى‌شود، اگر در عقد شرط كند كه شوهر با او آميزش نكند، عقد و شرط او صحيح است و شوهر فقط مى‌تواند لذّتهاى ديگر از او ببرد، ولى اگر بعد به آميزش راضى شود، شوهر مى‌تواند با او آميزش نمايد.

«مسأله ٢٩٠٧» زنى كه متعه شده، اگرچه آبستن شود، حقّ خرجى ندارد.

«مسأله ٢٩٠٨» زنى كه متعه شده حقّ همخوابى ندارد و از شوهر ارث نمى‌برد و شوهر هم از او ارث نمى‌برد، مگر اين كه هنگام عقد شرط شده باشد كه از يكديگر ارث ببرند و يا اين كه شرط شده باشد كه فقط مرد از زن و يا فقط زن از مرد ارث ببرد.

«مسأله ٢٩٠٩» زنى كه متعه شده اگر نداند كه حقّ خرجى و همخوابى ندارد، عقد او صحيح است و براى آن كه نمى‌دانسته، حقّى به شوهر پيدا نمى‌كند.

«مسأله ٢٩١٠» زنى كه متعه شده مى‌تواند بدون اجازه شوهر از خانه بيرون برود، ولى اگر به واسطه بيرون رفتن او حقّ شوهر از بين برود، بيرون رفتن او حرام است.

«مسأله ٢٩١١» اگر زنى مردى را وكيل كند كه به مدّت و مبلغ معيّنى او را براى خود متعه نمايد، چنانچه مرد او را به عقد دائم خود در آورد يا به غير از مدّت يا مبلغى كه معيّن شده او را متعه كند، وقتى آن زن فهميد اگر بگويد: «راضى هستم»، عقد صحيح‌

[١]- وسائل الشيعة، چاپ آل البيت، باب ١ از« أبواب المتعة»، ح ٢ و ٢٠، ج ٢١، ص ٥ و ١٠.