رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٤٤ - احكام ازدواج دائم

نمايد، نبايد بيش از يك همسر براى خود اختيار كند.

«مسأله ٢٨٨٠» زنى كه عقد دائم شده، نبايد بدون اجازه شوهر از خانه بيرون رود، امّا اگر بيرون رفتن زن براى حوائج شخصى و لازم، منافاتى با حقوق شوهر نداشته باشد، بيرون رفتن او حرام نيست، ولى زن بايد خود را براى هر لذّت متعارفى كه شوهر او مى‌خواهد، تسليم نمايد و بدون عذر شرعى از آميزش با او جلوگيرى نكند و اگر زن در اين موارد از شوهر اطاعت كند، تهيّه غذا و لباس و منزل او و لوازم ديگرى كه عرفاً جزيى از هزينه زندگى زن مى‌باشد، بر شوهر واجب است و اگر تهيّه نكند- چه توانايى داشته باشد و چه نداشته باشد- مديون زن است.

«مسأله ٢٨٨١» اگر زن در كارهايى كه در مسأله پيش گفته شد از شوهر اطاعت نكند، گناهكار است و حقّ غذا و لباس و منزل و همخوابى ندارد، ولى مهريّه او از بين نمى‌رود.

«مسأله ٢٨٨٢» مرد نمى‌تواند همسر خود را به كارهاى خلاف شرع يا كارهايى كه انجام آنها بر زن واجب نيست، مجبور نمايد و زن مى‌تواند در اين گونه امور از شوهر اطاعت نكند، بلكه در امور خلاف شرع نبايد از او اطاعت نمايد.

«مسأله ٢٨٨٣» بعيد نيست گفته شود حقوق زن و شوهر در برابر يكديگر است، بنابر اين زمانى كه يكى از آنان بدون عذر موجّه از اداى حقّ ديگرى امتناع مى‌نمايد، ديگرى نيز بتواند از اداى حقوق او امتناع نمايد.

«مسأله ٢٨٨٤» كارهايى كه زن انجام مى‌دهد و مستلزم پايمال شدن حقوق شوهر نمى‌شود- نظير وصيّت كردن يا قبول وصيّت- احتياج به اجازه شوهر ندارد.

«مسأله ٢٨٨٥» مرد حق ندارد زن خود را به خدمت خانه مجبور كند، مگر در مناطقى كه كار در خانه جزء وظايف زن محسوب مى‌شود به گونه‌اى كه در ازدواج جزء شرايط عقد به حساب مى‌آيد، يعنى عقد مبنى بر آن انجام مى‌گيرد.

«مسأله ٢٨٨٦» مخارج سفر زن اگر بيشتر از مخارج وطن باشد، در صورتى كه جزيى از هزينه معمول زندگى به حساب نيايد، بر عهده شوهر نيست، مگر اين كه‌