رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٢٠ - احكام روزه مسافر

«مسأله ١٧٩٩» كسى كه نمى‌داند روزه مسافر باطل است و يا اين كه نمى‌داند مسافر است، مثلًا گمان مى‌كند مسافتى كه طى كرده كمتر از مسافت شرعى است در حالى كه بيشتر از مسافت شرعى را طى كرده است، اگر در سفر روزه بگيرد و در بين روز مسأله را بفهمد و يا بفهمد كه مسافر است، روزه او باطل مى‌شود، ولى اگر تا مغرب متوجه نشود، روزه او صحيح است.

«مسأله ١٨٠٠» اگر فراموش كند كه مسافر است يا فراموش كند كه روزه مسافر باطل مى‌باشد و در سفر روزه بگيرد، روزه او باطل است.

«مسأله ١٨٠١» اگر روزه‌دار بعد از ظهر مسافرت نمايد، بايد روزه خود را تمام كند و اگر پيش از ظهر مسافرت كند و قصد حداقل هشت فرسخ رفت و آمد را- با شرايطى كه در نماز مسافر گفته شد- داشته باشد، وقتى به حدّ ترخّص برسد (يعنى به جايى برسد كه ديوار شهر را نبيند و صداى اذان آن را نشنود) مى‌تواند روزه خود را باطل كند و اگر پيش از آن، روزه را باطل كند، كفّاره نيز بر او واجب است.

«مسأله ١٨٠٢» اگر مسافر پيش از ظهر به وطن خود يا به جايى كه مى‌خواهد ده روز در آنجا بماند برسد، چنانچه عملى كه روزه را باطل مى‌كند انجام نداده باشد، بايد آن روز را روزه بگيرد و اگر انجام داده باشد، روزه آن روز بر او واجب نيست.

«مسأله ١٨٠٣» اگر مسافر بعد از ظهر به وطن خود يا به جايى كه مى‌خواهد ده روز در آنجا بماند برسد، نبايد آن روز را روزه بگيرد.

«مسأله ١٨٠٤» اگر مسافر قبل از اذان ظهر از وطن خود خارج شود، ولى پيش از خارج شدن از حدّ ترخّص، اذان ظهر را بگويند و يا كسى كه از مسافرت بازمى گردد و عملى كه روزه را باطل مى‌كند به جا نياورده است، پيش از ظهر به حدّ ترخّص برسد، ولى پيش از داخل شدن به وطن، اذان ظهر را بگويند، بنابر احتياط واجب بايد آن روز را روزه بگيرد و قضاى آن را نيز به جا آورد.

«مسأله ١٨٠٥» مكروه است كه مسافر و كسى كه از روزه گرفتن معذور است، در روز ماه رمضان جماع نمايد و در خوردن و آشاميدن كاملًا خود را سير كند.