رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣١٣ - كفّاره روزه

كند، بررسى نكرده باشد، بايد كفّاره نيز بپردازد.

«مسأله ١٧٥٨» كسى كه عمداً روزه خود را باطل كرده، اگر بعد از ظهر مسافرت كند يا پيش از ظهر براى فرار از كفّاره سفر نمايد، كفّاره از او ساقط نمى‌شود، بلكه اگر قبل از ظهر مسافرتى براى او پيش‌آمد كند نيز بنابر احتياط كفّاره بر او واجب است.

«مسأله ١٧٥٩» اگر عمداً روزه خود را باطل كند و بعد عذرى مانند حيض يا نفاس يا بيمارى براى او پيدا شود، احتياطاً كفّاره بر او واجب است.

«مسأله ١٧٦٠» اگر يقين كند كه روز اوّل ماه رمضان است وعمداً روزه خود را باطل كند و بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده، كفّاره بر او واجب نيست.

«مسأله ١٧٦١» اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است يا اوّل شوّال و عمداً روزه خود را باطل كند، چنانچه بعد معلوم شود اوّل شوّال بوده، كفّاره بر او واجب نيست.

«مسأله ١٧٦٢» اگر روزه‌دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه‌دار است جماع كند، چنانچه زن را مجبور كرده باشد، كفّاره روزه خودش و روزه زن را بايد بدهد و اگر زن به جماع راضى بوده، بر هر كدام يك كفّاره واجب مى‌شود و چنانچه زن در ابتداى عمل مجبور بوده و در بين جماع راضى شود، بنابر احتياط واجب بايد مرد دو كفّاره و زن يك كفّاره بپردازند.

«مسأله ١٧٦٣» اگر زنى شوهر روزه‌دار خود را مجبور كند كه جماع نمايد يا كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، واجب نيست كفّاره روزه شوهر را بدهد و بر شوهر نيز كفّاره واجب نيست.

«مسأله ١٧٦٤» اگر روزه‌دار در ماه رمضان با زن روزه‌دار خود كه خواب است جماع نمايد، يك كفّاره بر او واجب مى‌شود و روزه زن صحيح است و كفّاره نيز بر او واجب نيست.

«مسأله ١٧٦٥» اگر مرد، زن خود را مجبور كند كه غير جماع عمل ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند بجا آورد، كفّاره زن را نبايد بدهد و بر خود زن نيز كفّاره واجب نيست.

«مسأله ١٧٦٦» كسى كه به واسطه مسافرت يا بيمارى روزه نمى‌گيرد، نمى‌تواند زن‌