«مسأله ١٤٢٠» كسى كه چند نماز از او قضا شده و شماره آنها را نمى‌داند، مثلًا نمى‌داند چهار نماز بوده يا پنج نماز، چنانچه مقدار كمتر را بخواند كافى است و همچنين اگر شماره آنها را مى‌دانسته و فراموش كرده، اگر مقدار كمتر را بخواند كفايت مى‌كند.

«مسأله ١٤٢١» كسى كه نماز قضايى از روزهاى پيش دارد، مى‌تواند قبل از خواندن نمازى كه قضا شده نماز ادا بخواند و لازم نيست نماز قضا را مقدم بدارد، ولى اگر نماز قضا از همان روز باشد- مثل اين كه نماز صبح او قضا شده و بخواهد نماز ظهر بخواند- و وقت نيز براى خواندن آن داشته باشد، بنابر احتياط واجب بايد نماز قضا را پيش از نماز ادا بخواند و اگر سهواً مشغول نماز ادا شده باشد، چنانچه قبل از گذشتن از محل عدول متوجّه شود، بنابر احتياط واجب بايد نيّت خود را به نماز قضا برگرداند و آن را بخواند.

«مسأله ١٤٢٢» كسى كه مى‌داند يك نماز چهار ركعتى نخوانده و نمى‌داند نماز ظهر است يا عصر يا عشاء، اگر به نيّت قضاى نمازى كه نخوانده يك نماز چهار ركعتى بخواند، كافى است و در بلند يا آهسته خواندن اين نماز مخيّر است.

«مسأله ١٤٢٣» كسى كه نماز قضا به عهده دارد و نمى‌تواند نمازهاى خود را به طور كامل و با رعايت همه شرايط آن بخواند، اگر بداند و يا گمان داشته باشد كه در مدت كوتاهى عذر او برطرف خواهد شد، بايد انجام نماز قضا را تا برطرف شدن عذر به تأخير اندازد، وگرنه مى‌تواند در حال عذر نمازهاى قضاى خود را بجا آورد و اگر بعد از آن عذر او برطرف شد، لازم نيست آنها را اعاده نمايد.

«مسأله ١٤٢٤» تا انسان زنده است، اگرچه از خواندن نمازهاى قضاى خود عاجز باشد، ديگرى نمى‌تواند نمازهاى او را قضا كند.

«مسأله ١٤٢٥» نماز قضا را با جماعت مى‌شود خواند، چه نماز امام جماعت ادا باشد يا قضا- به شرط اين كه نماز قضاى امام يقينى باشد نه احتياطى- و لازم نيست هر دو يك نماز را بخوانند؛ مثلًا اگر نماز قضاى صبح را با نماز ظهر يا عصر امام بخواند، اشكال ندارد.

«مسأله ١٤٢٦» كسى كه هنگام نماز، آب براى وضو يا غسل ندارد و چيزى هم كه‌