رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٦١ - نماز قضا

بوده باشد- قضا ندارند، ولى اگر در وقت نماز، مسلمان يا عاقل شود يا به هوش آيد و يا پاك گردد، بايد نماز خود را بجا آورد، هر چند تنها به مقدار يك ركعت از وقت باقى مانده باشد.

«مسأله ١٤١١» اگر در مقدارى از وقت نماز عذر داشته باشد و نتواند نماز بخواند، ولى در بخشى از وقت، به مقدار خواندن نماز (پس از انجام دادن مقدمات آن) وقت داشته باشد و نماز را بجا نياورد، بايد قضاى آن نماز را بجا آورد.

«مسأله ١٤١٢» اگر بعد از وقت نماز بفهمد نمازى كه خوانده باطل بوده، بايد قضاى آن را بخواند.

«مسأله ١٤١٣» كسى كه نماز قضا دارد، نبايد در خواندن آن كوتاهى كند، ولى واجب نيست فوراً آن را بجا آورد.

«مسأله ١٤١٤» كسى كه نماز قضا دارد مى‌تواند نماز مستحبّى بخواند.

«مسأله ١٤١٥» اگر انسان احتمال دهد كه نماز قضايى دارد يا نمازهايى كه خوانده صحيح نبوده، مستحب است احتياطاً قضاى آن را بجا آورد.

«مسأله ١٤١٦» در بجا آوردن قضاى نمازهاى واجب شبانه‌روزى مراعات ترتيب لازم نيست، مگر در قضاى نماز ظهر و عصر يا مغرب و عشاء از يك روز؛ بنابر اين كسى كه مثلًا يك روز نماز عصر و روز بعد نماز ظهر را نخوانده، لازم نيست اوّل نماز عصر و بعد از آن نماز ظهر را قضا نمايد.

«مسأله ١٤١٧» اگر بخواهد قضاى چند نماز غير از نمازهاى شبانه‌روزى مانند نماز آيات را بخواند يا مثلًا بخواهد قضاى يك نماز شبانه‌روزى و چند نماز غير آن را بخواند، لازم نيست آنها را به ترتيب بجا آورد.

«مسأله ١٤١٨» اگر كسى نداند كدام يك از نمازهايى كه از او قضا شده مقدم بوده، لازم نيست به نحوى بخواند كه ترتيب حاصل شود بلكه مى‌تواند هر يك را مقدّم بدارد.

«مسأله ١٤١٩» اگر كسى كه نمازهايى از او قضا شده بداند كدام يك جلوتر قضا شده، احتياط مستحب آن است كه به ترتيب قضا كند و آنچه اوّل قضا شده را اوّل و دومى را