روزه‌اش را نيز در آن دو وطن بايد بگيرد و چنانچه در هر سه روز يك بار يا در هر شش روز دو بار و يا به همين ترتيب در بين آن دو وطن به خاطر شغل خود رفت و آمد كند، در بين راه نيز نمازش تمام و روزه‌اش صحيح است.

* شرط هشتم: آن كه به حَدّ تَرَخُّص برسد، يعنى از وطن خود به قدرى دور شود كه در هواى صاف و بدون گرد و غبار، ديوار شهر را نبيند و صداى اذان آن را هم نشود و لازم نيست به قدرى دور شود كه مناره‌ها و گنبدها را نبيند يا ديوارها هيچ پيدا نباشند، بلكه همين اندازه كه ديوارها كاملًا معلوم نباشند، كافى است.

«مسأله ١٣٤٦» اگر كسى كه به سفر مى‌رود، به جايى برسد كه اذان را نشنود ولى ديوار شهر را ببيند يا ديوار را نبيند ولى صداى اذان را بشنود، چنانچه بخواهد در آنجا نماز بخواند، بنابر احتياط واجب بايد هم شكسته و هم تمام بخواند.

«مسأله ١٣٤٧» مسافرى كه به وطن خود برمى‌گردد، وقتى ديوار وطن خود را ببيند و صداى اذان آن را بشنود، بايد نماز را تمام بخواند

«مسأله ١٣٤٨» هرگاه شهر در مكان بلندى باشد كه از دور ديده شود يا به قدرى گود باشد كه اگر انسان كمى دور شود، ديوار آن را نبيند، كسى كه از آن شهر مسافرت مى‌كند، وقتى به اندازه‌اى دور شود كه اگر آن شهر در زمين هموار بود ديوارش از آنجا ديده نمى‌شد، بايد نماز خود را شكسته بخواند و نيز اگر پستى و بلندى خانه‌ها بيشتر از معمول باشد، بايد ملاحظه معمول را بنمايد.

«مسأله ١٣٤٩» اگر از محلّى مسافرت كند كه خانه و ديوار ندارد، وقتى به جايى برسد كه اگر آن محل ديوار داشت از آنجا ديده نمى‌شد، بايد نماز را شكسته بخواند.

«مسأله ١٣٥٠» اگر به قدرى از محل دور شود كه نداند صدايى كه مى‌شنود صداى اذان است يا صداى ديگرى، بايد نماز را شكسته بخواند؛ ولى اگر بفهمد اذان مى‌گويند و كلمات آن را تشخيص ندهد، بايد تمام بخواند.

«مسأله ١٣٥١» اگر به قدرى از محل دور شود كه اذان خانه‌ها را نشنود، ولى اذان شهر را كه معمولًا در جاى بلندى مى‌گويند بشنود، بايد نماز را تمام بخواند.