رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢١٧ - مُبْطِلات نماز

مى‌فهمد، به نمازگزار سلام كند، نمازگزار بايد جواب او را بدهد.

«مسأله ١١٦٦» اگر نمازگزار جواب سلام را ندهد، معصيت كرده، ولى نماز او صحيح است.

«مسأله ١١٦٧» اگر كسى به نمازگزار به نحوى غلط سلام كند كه سلام حساب نشود، جواب او واجب نيست.

«مسأله ١١٦٨» جواب سلام كسى كه از روى تمسخر يا شوخى سلام مى‌كند، واجب نيست و احتياط واجب آن است كه در جواب سلام مرد و زن غير مسلمان فقط بگويد:

«سَلام» يا «عَلَيك».

«مسأله ١١٦٩» اگر كسى به عدّه‌اى سلام كند، جواب سلام او بر همه آنان واجب است، ولى اگر يكى از آنان جواب دهد كافى است.

«مسأله ١١٧٠» اگر كسى به عدّه‌اى سلام كند و كسى كه سلام كننده قصد سلام دادن به او را نداشته جواب دهد، باز هم جواب سلام او بر آن عدّه واجب است.

«مسأله ١١٧١» اگر به عدّه‌اى سلام كند و كسى كه بين آنان مشغول نماز است شك كند كه سلام كننده قصد سلام كردن به او را نيز داشته يا نه و همچنين اگر بداند قصد او را نيز داشته، ولى ديگرى جواب سلام را بدهد، نبايد پاسخ بدهد، امّا اگر بداند كه قصد او را نيز داشته و ديگرى جواب ندهد، بايد جواب او را بگويد.

* هفتم: از مبطلات نماز، خنده با صدا و عمدى است و چنانچه لبخند بزند يا سهواً با صدا بخندد به گونه‌اى كه صورت نماز به هم نخورد، نماز او باطل نمى‌شود.

«مسأله ١١٧٢» اگر براى جلوگيرى از صداى خنده حال او تغيير كند، مثلًا رنگش سرخ شود، چنانچه از صورت نمازگزار بيرون رود، بايد نماز را دوباره بخواند.

* هشتم: آن كه براى كار دنيا عمداً با صدا گريه كند، ولى اگر براى كار دنيا بى‌صدا گريه كند، اشكال ندارد و همچنين اگر از ترس خدا يا براى آخرت گريه كند، آهسته باشد يا بلند، اشكال ندارد، بلكه از بهترين اعمال است.

* نهم: آن كه كارى مثل دست زدن و به هوا پريدن و مانند آنها، انجام دهد كه صورت‌