رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٧٩ - اذان و اقامه

«مسأله ٩٤٣» بين جمله‌هاى اذان و اقامه بايد خيلى فاصله نشود و اگر بين آنها بيشتر از معمول فاصله بيندازد، بايد دوباره آن را از سر بگيرد.

«مسأله ٩٤٤» اگر در اذان و اقامه صدا را در گلو بيندازد، چنانچه غنا شود- يعنى به نحو آوازه‌خوانى كه در مجالس لهو و بازيگرى معمول است، اذان و اقامه را بگويد- حرام است.

«مسأله ٩٤٥» اگر نمازگزار نماز ظهر و عصر يا مغرب و عشاء را بدون فاصله يا با فاصله كمى از هم بخواند، در نماز عصر يا عشاء اذان ساقط مى‌شود و خواندن نافله و تعقيبات نماز، موجب فاصله شدن بين دو نماز و عدم سقوط اذان از نماز دوم نمى‌گردد.

همچنين در نماز عصر روز جمعه چنانچه آن را پس از نماز جمعه و بدون فاصله با آن بخواند، اذان ساقط مى‌شود.

«مسأله ٩٤٦» اگر براى نماز جماعتى اذان و اقامه گفته باشند، كسى كه با آن جماعت نماز مى‌خواند، نبايد براى نماز خود اذان و اقامه بگويد.

«مسأله ٩٤٧» اگر براى خواندن نماز به جايى برود كه در آن نماز جماعت بر پاست ولى با آنها نماز نخواند و يا آن كه ببيند جماعت تمام شده ولى صفها به هم نخورده و جمعيّت متفرّق نشده است، چه نماز خود را فرادى‌ بخواند و چه به جماعت، بنابراحتياط واجب با وجود سه شرط ذيل نبايد براى نماز خود اذان و اقامه بگويد:

اوّل: آن كه براى آن نماز، اذان و اقامه گفته باشند. دوم: آن كه نماز جماعت باطل نباشد.

سوم: آن كه نماز او و نماز جماعت در يك مكان باشند، پس اگر نماز جماعت داخل مسجد باشد و او بخواهد بر بام مسجد نماز بخواند، مستحب است اذان و اقامه بگويد.

«مسأله ٩٤٨» اگر در شرط دوم از شرطهايى كه در مسأله پيش گفته شده شك كند، يعنى شك كند كه نماز جماعت صحيح بوده يا نه، اذان و اقامه از او ساقط است، ولى اگر در يكى از دو شرط ديگر شك كند، مى‌تواند به اميد ثواب اذان و اقامه بگويد.

«مسأله ٩٤٩» كسى كه اذان شخص ديگرى را مى‌شنود، مستحب است هر قسمتى را كه مى‌شنود تكرار كند، ولى در بازگويى اقامه‌اى كه از ديگرى مى‌شنود، بايد قصد ذكر