رجوع به كفايت: يكى از شرايط وجوب حج است، بدين معنا كه به سبب رفتن به حج، سرمايه يا ملك يا محلّ كسب يا شغلى كه زندگى انسان با آن تأمين مى‌شود، از بين نرود، به نحوى كه پس از بازگشت از حج در تأمين معيشت خود دچار مشكل شود.

رخصت: در مورد واجب يا مستحبّى كه در بعضى از شرايط، امر وجوبى يا استحبابى آن برداشته شده باشد، ولى انجام دادن آن باز هم جايز و كافى باشد، گفته مى‌شود كه برداشته شدن وجوب يا استحباب، رخصت است، مثل وضو گرفتن در هواى بسيار سرد كه ضرر نداشته، ولى مشقّت داشته باشد كه در اين صورت حكم وضو گرفتن برداشته شده و به جاى آن، تيمّم قرار داده شده است، ولى اگر كسى در اين شرايط هم وضو بگيرد، وضويش صحيح است. در مقابل رخصت، عزيمت قرار دارد.

ردّ مظالم: بازگرداندن و دادن مظالم به فقرا (مظالم).

رشد: ملكه نفسانى كه به سبب آن مى‌توان منافع و مصالح و ضرر و زيان را تشخيص داد و باعث مى‌شود در امور مالى، انسان از صرف مال در مواردى كه از نظر عقلا نامناسب است و باعث هدر رفتن آن مى‌شود، خوددارى كند.

رشد در مقابل سفاهت قرار دارد.

ركن حَجَر: به هر يك از چهارگوشه (محلّ اتصال دو ديوار) خانه كعبه ركن گفته مى‌شود و به آن گوشه‌اى كه «حجر الاسود» در آن قرار دارد و محل شروع طواف است، ركن حجر يا ركن حجر الأسود مى‌گويند.

ركن شامى: يكى از چهار گوشه خانه كعبه كه در موقع طواف، قبل از ركن يمانى قرار دارد.

ركن عراقى: يكى از چهارگوشه خانه كعبه است و در موقع طواف، بعد از ركن حجر واقع شده است.

ركن نماز اركان نماز.

ركن يمانى: يكى از چهارگوشه خانه كعبه است كه به هنگام طواف نمودن، قبل از ركن حجر قرار مى‌گيرد.

رمى جمرات: پرتاب سنگريزه به جمره‌هاى سه گانه در سرزمين منى‌ كه از واجبات حج محسوب مى‌شود.

روز عرفه: روز نهم ذى الحجّه كه حاجيان از ظهر آن روز در سرزمين عرفات وقوف مى‌نمايند.

روزه استيجارى: روزه‌اى كه انسان اجير مى‌شود تا آن را به نيابت از شخص ديگرى به جا آورد و به واسطه اجير شدن، روزه بر او واجب مى‌شود.

روزه كفّاره: روزه‌اى كه به عنوان جريمه از طرف شارع مقرّر شده است، مثل كفّاره افطار عمدى روزه رمضان، كه عبارت است از شصت روز روزه (و يا اطعام شصت فقير و يا آزاد كردن يك بنده).

روزه نذرى: روزه‌اى كه به واسطه نذر كردن‌