استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦٠٢

كَفْن: كَفَن كردن ميّت مسلمان.

كَفَن: سه قطعه پارچه (پيراهن، لنگ و سرتاسرى) كه ميّت مسلمان را پس از غسل دادن و حنوط كردن به نحو خاصّى با آنها مى‌پوشانند.

گمان‌ ظن.

گناه صغيره: گناه غير كبيره (گناه كبيره).

گناه كبيره: گناهى كه در قرآن كريم يا احاديث معتبر آن را كبيره شمرده باشند يا براى آن وعده عذاب داده باشند و يا نزد متشرّعين گناه بزرگى محسوب شود.

لباسِ احرام: لباسى كه پوشيدن آن به هنگام مُحرم شدن، براى مردان واجب است و داراى دو جزء است. يكى لنگ كه به كمر بسته مى‌شود و ديگرى ردا كه به دوش انداخته مى‌شود.

لغو: بيهوده، بى فايده.

لُقَطه: مالى پيدا شده‌اى كه از غير حرز به دست آمده و صاحب آن معلوم نيست.

ليالى مقمره: شب‌هاى مهتابى.

ما ترك‌ تَرَكه.

ما فى الذمّه: آنچه كه واقعاً بر عهده مكلّف است، مثلًا مكلّف از خواب بيدار مى‌شود و نمى‌داند كه آفتاب طلوع كرده يا نه و نماز صبح را به نيّت ما فى الذمّه مى‌خواند، يعنى اگر آفتاب طلوع نكرده، نماز ادا باشد و اگر طلوع كرده، نماز قضا باشد.

مال: چيزى كه در نزد عقلا داراى ارزش است و به ملكيت در مى‌آيد.

مال زكوى‌ اعيان زكوى.

ماليات، ماليات حكومتى: خراج، پول هايى كه حكومت به جهت تأمين مخارج از مردم مى‌گيرد.

ماليت: ارزش (مال).

ماه‌هاى حج: ماه‌هاى شوال، ذى القعده و ذى الحجّه.

مأثور: آن چه كه از طرف معصومين عليهم السلام وارد شده است، مثل ادعيه‌اى كه از طرف ايشان به ما رسيده است.

مأذون: كسى كه داراى اذن و اجازه است.

مأموم: كسى كه در نماز، به امام جماعت اقتدا مى‌كند.

مؤونه: مخارج و هزينه.

مباح: جايز، حلال، مشروع.

مبرئ ذمّه: برى‌ء كننده ذمّه، كارى كه تكليف را از عهده مكلّف برمى‌دارد.

مبطل: باطل كننده، مثل پشت كردن به قبله در بين نماز كه باطل كننده نماز است (باطل).

مبطون: كسى كه نمى‌تواند باد يا غائط خود را كنترل نمايد و بدون اختيار از مخرج غائط او خارج مى‌شود.

متابعت: پيروى، تبعيت.

متجاهر به فسق: كسى كه كار حرام را به صورت علنى و آشكار مرتكب مى‌شود.