استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦١٠

مورد ابتلا: چيزى كه مكلّف با آن سر و كار پيدا كند و به آن مبتلا شود.

موضع سجده: مكانى كه پيشانى به هنگام سجده بر آن قرار مى‌گيرد.

مواقيت: جمع ميقات (ميقات).

موالات: پى در پى و پشت سر هم انجام دادن اجزاى يك كار، مثل موالات در وضو و نماز.

مورِّث: ارث گذارنده، كسى كه ميراث از خود باقى گذارد.

مورد شبهه: چيزى كه انسان نسبت به آن دچار شبهه و ترديد شود.

موزون: چيزى كه براى اندازه‌گيرى كردن، آن را وزن مى‌كنند، مثل پنبه.

موصى: وصيت كننده.

موضوع: چيزى كه حكم براى آن تشريع مى‌شود، مثل به جا آوردن نماز كه حكم وجوب دارد و خوردن شراب كه حكم حرمت دارد.

موقوفٌ عليهم: كسانى كه چيزى براى آنها وقف شده و منافع وقف به آنها تعلّق دارد.

موقوفات عامّه: موقوفاتى كه براى فرد يا افراد معيّن و مشخصى (مانند فرزندان انسان) وقف نشده‌اند، مثل وقف بر مسلمانان يا وقف بر فقراء.

ميته: مردار.

مُيسّر: آسان، آماده و فراهم.

ميسور: سهل و آسان، مخالف معسور.

ميقات: مكانى كه براى احرام بستن در حج و عمره تعيين شده است.

ناسى: فراموش كننده.

ناصبى: كسى كه با اهل بيت عليهم السلام دشمنى و عداوت بورزد.

نافذ: چيزى كه داراى نفوذ و اثر است و ترتيب اثر بر آن منوط به چيز ديگرى نيست، مانند عقد نافذ كه آثار صحّت بر آن مترتّب است و موقوف به چيز ديگرى نيست.

نافله: زياده (زيادتى بر واجب)، نماز مستحبّى.

نافله ظهر: نماز مستحبّى كه قبل از نماز ظهر خوانده مى‌شود و هشت ركعت است (چهار نماز دوركعتى به نيّت نافله ظهر).

نامَحرَم: كسى كه محرم نباشد (مَحرَم).

نايب: جانشين و قائم مقام، كسى كه كارى را به نيابت از ديگرى انجام مى‌دهد، مانند كسى كه به نيابت از ديگرى عمل حج را به جا مى‌آورد.

نبش قبر: شكافتن قبر به طورى كه جسد ميّت ظاهر شود.

نجاست، نجس: پليدى و كثافت. چيزى كه شرع آن را پليد بشمارد و بودن آن در بدن و لباس، مانع نماز گردد، مانند بول، غائط، خون و مردار.

نذر: ملتزم شدن به انجام دادن و يا ترك كارى براى خداوند كه با خواندن صيغه نذر محقّق مى‌شود، مثل اين كه بگويد: «للَّه علَىَّ أن‌