استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٩٦

ظن: حالت نفسانى بين قطع و شكّ متساوى الطرفين، يعنى از شك بالاتر و از يقين و قطع پايين‌تر.

ظنّ مطلق: ظن از هر راهى كه به دست آمده باشد.

ظنّ معتبر: ظنّى كه اعتماد كردن به آن شرعاً جايز است و حجّت شرعى محسوب مى‌شود، مثل ظن در ركعات نماز.

ظنون خاصّه: ظنون معتبر، ظن هايى كه شارع آنها را معتبر مى‌داند، ظن‌هايى كه حجّت هستند.

عادل: كسى كه مرتكب گناه كبيره نشود و اصرار بر گناه صغيره نكند و از كارهايى كه نشان دهنده بى مبالاتى در امور دينى است، اجتناب كند.

عبادات: جمع عبادت (عبادت).

عبادت: عملى كه مربوط به بندگى انسان نسبت به خداوند است و در آن قصد قربت و امتثال امر پروردگار شرط است، مثل نماز و روزه و چنانچه بدون اين قصد انجام شود، مجزى نيست و كفايت نمى‌كند.

عتبات عاليات: مشاهد مشرّفه.

عُجب: خودبينى، خودپسندى.

عدالت: صفتى كه شخص عادل آن را داراست (عادل).

عدول:

١- بازگشت از يك نيّت و تصميم به نيّت و تصميم ديگر، مثل عدول در نيّت نماز كه نيّت را از نمازى كه مشغول به آن است به نماز ديگرى بر مى‌گرداند، مانند عدول از نماز عصر به نماز ظهر و يا مثل عدول در تقليد كه تقليد از يك مرجع را ترك مى‌كند و از مرجع ديگر تقليد مى‌نمايد.

٢- جمع عادل، مثل عدول مؤمنين كه به معناى شيعيان عادل است.

عذر شرعى: سبب و علّتى كه شرعاً مجوّز ترك كردن واجب و يا انجام دادن فعل حرام است، مثل عذرهايى كه به سبب آنها مى‌توان روزه واجب را افطار كرد.

عرضى: غير اصلى، آن چه كه جزء اصل و ذات شى‌ء نباشد و بر شى‌ء عارض شود. عرضى در مقابل ذاتى قرار دارد.

عرف: عادت و روش و فرهنگ عموم مردم.

عرفات: بيابانى در بيرون مكه كه حجّاج از ظهر روز نهم ذى الحجّه در آن جا وقوف مى‌كنند.

عرفى: منسوب به عرف (عرف).

عزيمت: اگر وجوب يا استحباب كار واجب يا مستحبى در بعضى از مواقع ساقط شود و ديگر آن كار جايز نباشد، گفته مى‌شود كه سقوط آن عزيمت است، مثل ساقط شدن نماز چهار ركعتى در سفر و جايگزين شدن نماز دو ركعتى به جاى آن و يا ساقط شدن نافله‌هاى نمازهاى ظهر و عصر در سفر. در مقابل عزيمت، رخصت قرار دارد.