استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٩٨

عين: ذات و نفس هر چيز.

عين مال: ذات و نفس مال، خود مال.

عين موقوفه: مالى كه وقف شده باشد.

غائط: مدفوع انسان.

غايت: مقصود، مقصد و نهايت.

غرامت: جريمه و تاوان.

غرض عقلايى: هدفى كه افراد عاقل به آن توجّه و عنايت دارند و در نزد آنان قابل قبول و معتبر است.

غسل: شستن تمام بدن به همراه قصد قربت كه به دو صورت انجام مى‌شود:

١- غسل ارتماسى: يك باره تمام بدن را زير آب فرو بردن.

٢- غسل ترتيبى: ابتدا شستن سر و گردن و سپس طرف راست بدن و بعد از آن شستن طرف چپ بدن.

غسل جبيره‌اى‌ جبيره.

غسل مسّ ميّت: غسلى كه به سبب تماس بدن شخص زنده با بدن مرده (بعد از سرد شدن بدن مرده و قبل از اتمام غسل ميّت) بر شخص زنده واجب مى‌شود.

غساله: آبى كه از چيز شسته شده خود به خود يا با فشردن خارج شود.

غنى: كسى كه مخارج سال خود را (بالفعل يا بالقوه) دارد.

غيبت كبرى‌: به زمان بعد از غيبت صغراى امام دوازدهم عليه السلام تا زمان ظهور آن حضرت گفته مى‌شود، مانند زمان فعلى كه ما در آن زندگى مى‌كنيم.

فاقد الطهورين: كسى كه نتواند هيچ يك از دو نوع طهارت با آب (غسل و وضو) و با خاك (تيمّم) را تحصيل نمايد.

فتوا: حكم كلى شرعى كه توسط فقيه بيان مى‌شود.

فتوا به احتياط: فتواى به احتياط در مورد علم به تكليف و شكّ در مكلّفٌ به و شكّ در سقوط تكليف قطعى است و مقلّد بايد به آن احتياط عمل نمايد، برخلاف احتياط در فتوا (احتياط واجب) كه مقلّد مى‌تواند به مجتهد ديگر رجوع نمايد.

فحص: جستجو.

فرادى‌ نماز فرادى‌.

فَرْج: عورت انسان (قُبُل و دُبُر).

فرسخ‌ [شرعى‌]: واحد اندازه‌گيرى مسافت است و مقدار آن از فرسخ معمولى و متعارف (شش كيلومتر) كمتر است و هشت فرسخ شرعى حدود ٤٥ كيلومتر است.

فروع دين: به مسائل و احكام فرعى و عملى دين، مانند نماز، روزه و ... گفته مى‌شود.

فضيلت: برترى.

فطره‌ زكات فطره.

فطريه‌ زكات فطره.

فقير: كسى كه به اندازه مخارج سال خود را نه بالفعل دارد و نه بالقوه.