استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣١٧ - مواردى كه فقط قضاى روزه واجب است

برايت مضر است و او چندين سال روزه نگرفته است؛ ولى بعداً فهميده كه پزشك، در تشخيص خود اشتباه كرده و روزه، ضررى براى او نداشته است. حكم روزه‌هايى كه ترك شده، چيست؟

پاسخ: كفّاره بر او واجب نيست؛ ولى قضا لازم است.

[١٢٤٠] سؤال ١٣٢: كسى از خوف ضرر، روزه‌هايش را افطار كرده و كفّاره آن را هم پرداخته است؛ ولى پس از چند سال فهميده كه خوفش بى جا بوده و روزه هيچ ضررى براى او نداشته است. حكم اين فرد چيست؟

پاسخ: در صورت مذكور، قضاى روزه‌هايى كه نگرفته، واجب است.

[١٢٤١] سؤال ١٣٣: يك نفر چندين سال مريضى مستمر داشته و روزه نگرفته و كفّاره آن را پرداخت كرده است. سپس به پزشك مراجعه مى‌كند و پزشك مى‌گويد كه خوب شده‌اى و مى‌توانى روزه بگيرى و مريض شك مى‌كند كه احتمالًا در ماه رمضان گذشته هم مى‌توانسته‌ام روزه بگيرم، ولى خيال مى‌كردم كه توانايى آن را ندارم. آيا در اين فرض، قضاى روزه ماه رمضان گذشته بر او لازم است يا همان كفّاره كافى است؟ اگر از گفته پزشك، يقين يا اطمينان عادى پيدا كند كه در رمضان گذشته مى‌توانسته روزه بگيرد، چه حكمى دارد؟

پاسخ: در صورت شك در اين كه در ماه رمضان گذشته، عذرش برطرف شده بود يا نه، قضاى روزه لازم نيست و كفّاره‌اى كه داده، كافى است؛ ولى اگر بعد از رجوع به پزشك، از گفته او يقين و يا اطمينان پيدا كرد كه عذرش در ماه رمضان گذشته برطرف شده بوده است، قضا لازم است؛ ولى كفّاره ندارد.

[١٢٤٢] سؤال ١٣٤: شخصى در ماه مبارك رمضان به جهت عسر و حرج، روزه‌اش را افطار مى‌كند (او كشاورز است و عطش و تشنگى او را مضطرب نموده، بعدازظهر چيزى مى‌خورد و مى‌آشامد)؛ ولى به اندازه ضرورت اكتفا نمى‌كند. حال، وظيفه‌اش چيست؟

پاسخ: در فرض سؤال، نوشيدن به اندازه رفع عطش جايز است؛ ولى بعداً بايد