استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٤٦ - روزه كسانى كه ناچارند براى شغل خود سفر كنند

وطن است، بايد نماز را تمام بخواند و اگر مسافر است، بايد قصر بخواند.

روزه مسافر

روزه كسانى كه ناچارند براى شغل خود سفر كنند

[١٣٢٤] سؤال ٣٥: آيا حكم نماز و روزه كسى كه شغلش مسافرت است (مانند راننده) و كسى كه مقدّمه شغلش سفر است، تفاوتى دارد؟

پاسخ: تفاوتى ندارد.

[١٣٢٥] سؤال ٣٦: اگر فردى سرباز باشد و نتواند قصد ده روز كند و قبل از ده روز، به خانه برگردد، روزه او قبول است يا خير؟

پاسخ: اگر سرباز، ده روز در يك محل نمى‌ماند، مسافر محسوب مى‌شود و روزه‌اش صحيح نيست و نمازش شكسته است؛ ولى اگر عمده دوران سربازى را در يك محل خدمت كند و به حدّى در آن جا بماند كه ديگر به او مسافر نگويند، محلّ خدمت براى او حكم وطن را دارد.

[١٣٢٦] سؤال ٣٧: كارگرانى كه محلّ كار آنها بيش از مسافت شرعى است و هر روز بعد از خوردن سحرى و خواندن نماز صبح به محلّ كار خود مى‌روند و قبل از ظهر به وطن خود باز مى‌گردند، آيا مى‌توانند روزه بگيرند؟

پاسخ: در مفروض سؤال، نماز و روزه آنها در محلّ كار و در بين راه، همانند محلّ سكونت، تمام و صحيح است.

[١٣٢٧] سؤال ٣٨: كارگرانى كه چند روز در كارخانه مى‌مانند و كار مى‌كنند و چند روز را در منزل استراحت مى‌نمايند و فاصله بين كارخانه و محلّ زندگى آنها بيشتر از مسافت شرعى است، نسبت به نماز و روزه چه تكليفى دارند؟