استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٤٨ - روزه كسانى كه ناچارند براى شغل خود سفر كنند

در وطن هستند، نمازشان در سفر تمام است و روزه‌هايشان را هم بايد بگيرند، وگرنه حكم مسافر را دارند.

[١٣٣١] سؤال ٤٢: شخصى محلّ سكونتش در كرج و محلّ كارش هفته‌اى چند روز در هشتگرد و چند روز در طالقان است و در اين مسير، هميشه در حال اياب و ذهاب است. اين شخص، نماز و روزه‌اش را به چه صورت بايد انجام دهد؟

پاسخ: نماز او تمام است و روزه‌اش را بايد بگيرد، مگر اين كه ده روز در وطنش بماند و يا در جايى اقامت كند، كه در اين صورت، در سفر اول، نماز او قصر است.

[١٣٣٢] سؤال ٤٣: تكليف نماز و روزه دانشجويى كه در شهر ديگرى غير از محلّ زندگى‌اش درس مى‌خواند و هر روز براى درس به آن شهر مى‌رود، چيست؟ در بين راه، نماز را قصر بخواند يا تمام؟

پاسخ: نماز او در راه و در محلّ درس تمام است و روزه هم بايد بگيرد.

[١٣٣٣] سؤال ٤٤: الف. كسى در محلّى مغازه و فروشگاه دارد، ولى جاى خريدش جاى ديگرى است و مرتّب براى خريد، با ماشين مى‌رود و جنس مى‌آورد و مى‌فروشد يا جنس را به جاهاى ديگر مى‌برد و مى‌فروشد و برمى‌گردد. آيا اين شخص، حكم دائم السفر را پيدا مى‌كند؟

ب. تكليف نماز و روزه اهل منبرى كه اغلب هفته‌ها براى وعظ و ارشاد او را به شهرهاى ديگر دعوت مى‌كنند، چيست؟

پاسخ: اگر حداقل هر سه روز يك بار و يا هر شش روز دو بار و ... سفر كند و يا اگر تعداد سفر او كمتر از اين است، تعداد روزهايى كه در سفر است بيشتر از تعداد روزهاى در وطن باشد، نمازش در سفر كامل است و روزه هم بايد بگيرد.

[١٣٣٤] سؤال ٤٥: راننده‌اى در خطى كار مى‌كرد كه مسافت آن كمتر از مسافت شرعى بود.