استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣١١ - كفاره روزه

پاسخ: اگر ميّت، پسر نداشته باشد، بر بزرگ‌ترين فرد ذكور از نزديك‌ترين طبقه ارث، احتياطاً لازم است كه نماز و روزه او را قضا كند، حتى اگر از او ارث نبرد.

[١٢١٦] سؤال ١٠٨: انجام نماز و روزه قضا شده ميّت كه برعهده پسر بزرگ ميّت است، آيا وظيفه اختصاصى پسر بزرگ است و بايد خودش انجام دهد يا مى‌تواند با اجير كردن شخص ديگر نيز آن را به انجام برساند؟

پاسخ: پسر بزرگ ميّت مى‌تواند خودش روزه و نماز پدرش را قضا كند و مى‌تواند ديگرى را اجير بگيرد تا آنها را انجام دهد، ولى اگر اجير به جا نياورد و يا باطل به جا آورد، از ذمّه ولىّ ميّت ساقط نمى‌شود.

كفّاره روزه‌

[١٢١٧] سؤال ١٠٩: كسى سال‌ها بدون عذر، روزه نگرفته است. اكنون توبه كرده و روزه مى‌گيرد؛ ولى نمى‌تواند كفّاره روزه‌هايى را كه نگرفته است، پرداخت كند يا روزه كفّاره بگيرد. تكليف اين شخص چيست؟

پاسخ: آن مقدارى كه مى‌تواند و برايش مشقّت ندارد، در اداى كفّاره كوشش نمايد و اگر نتوانست، براى هر روز هر قدر در توان دارد، صدقه بدهد و احتياطاً استغفار نيز بكند؛ ولى اگر بعداً توانست كفّاره را بپردازد يا روزه كفّاره بگيرد، بنا بر احتياط بايد اين كار را بكند.

[١٢١٨] سؤال ١١٠: در موردى كفّاره جمع واجب مى‌شود و شارع مقدّس مى‌خواهد كه بنده عاصى هر سه جريمه (آزاد كردن بنده، گرفتن شصت روز روزه و طعام دادن به شصت فقير) را به جا آورد. با توجه به اين كه در روزگار ما ديگر آزاد كردن بنده، مصداق خارجى ندارد، آيا بايد به جاى آن، يكى از دو مورد ديگر از جريمه‌ها را تكرار كند تا به جا آوردن سه جريمه محقّق شود يا لازم نيست؟