استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦٠١

مقلّد بايد بر طبق آن عمل نمايد.

قيّم: كسى كه براى حفظ مال و مصالح فرد محجور (ممنوع از تصرّف) متصدّى و سرپرست او شده است.

كافر: كسى كه مسلمان نيست؛ يعنى خدا يا توحيد و يا نبوّت حضرت محمّد صلى الله عليه و آله را قبول ندارد.

كاهش ارزش پول: كم شدن قدرت خريد پول (قدرت خريد پول).

كبير: بزرگ، كسى كه به بلوغ شرعى رسيده است.

كتاب: قرآن كريم.

كتابى: كسى كه از اهل كتاب باشد (اهل كتاب).

كتب اربعه: به چهار كتاب اصلى حديثى شيعه گفته مى‌شود كه نام آنها چنين است:

«كافى»، «من لايحضره الفقيه»، «تهذيب الاحكام» و «استبصار».

كثير السفر دائم السفر.

كراهت: يكى از احكام پنجگانه تكليفى است و آن عبارت است از رجحان داشتن ترك كارى كه انجام دادن آن جايز است و عقاب ندارد.

كشف خلاف: آشكار شدن چيزى بر خلاف آنچه كه قبلًا تصوّر مى‌شد، مثل اين كه تصوّر كند وضو براى او ضرر داشته و تيمّم كند و بعد بفهمد كه وضو ضرر نداشته است.

كفّارات: جمع كفّاره (كفّاره).

كفّاره: انجام دادن عملى مثل آزاد كردن بنده، اطعام فقرا، روزه و ذبح حيوان كه از طرف شارع تعيين شده و مكلّف به خاطر جبران نمودن بعضى از اعمالى كه نبايد انجام مى‌داد و يا جبران نمودن ترك بعضى از اعمال كه بايد انجام مى‌داد، آن را به جا مى‌آورد.

كفّاره افطار عذرى‌ [در روزه رمضان‌]: كفّاره كسى كه ماه رمضان را به دليل مريضى روزه نگرفته و مريضى او تا ماه رمضان بعد ادامه پيدا كرده است. بر چنين شخصى ديگر قضاى روزه واجب نيست؛ بلكه به عوض روزه هر روز، يك مدّ طعام بايد بپردازد.

كفّاره افطار عمدى‌ [در روزه رمضان‌]: آزاد كردن يك بنده يا گرفتن شصت روز روزه و يا طعام دادن به شصت فقير.

كفّاره تخلّف از نذر: همان كفّاره قسم است، مگر اين كه به هنگام نذر كردن، براى تخلّف از نذر، براى خود جريمه ديگرى تعيين كرده باشد كه در اين صورت، هنگام تخلّف از نذر، همان جريمه را بايد به جا آورد.

كفّاره جمع: به «آزاد كردن يك بنده و گرفتن دو ماه روزه و طعام دان به شصت فقير» بر روى هم كفّاره جمع گفته مى‌شود.

كفّاره قسم: سير كردن يا پوشاندن ده فقير يا آزاد كردن يك بنده و چنانچه توان انجام دادن هيچ كدام را نداشته باشد، بايد سه روز روزه بگيرد.