استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٣٠ - شك در صحت

پاسخ: اگر شك در بعضى از شرايط، بعد از تمام شدن نماز باشد، نماز خوانده شده، محكوم به صحّت است و براى نماز بعدى بايد شرط را احراز نمود و اگر قبل از نماز و يا در اثناى نماز باشد، بايد با يك طريق شرعى (اگر چه به وسيله استصحاب و يا اصول ديگر باشد)، شرط را احراز كند تا بتواند نماز را بخواند و يا به آن ادامه دهد و اگر شرط احراز نشد، چنانچه قبل از نماز باشد، نمى‌تواند نماز بخواند و چنانچه در بين نماز باشد، نماز او محكوم به بطلان است؛ و اگر در بين نماز در فعلى از افعال نماز شك كند، چنانچه داخل فعل بعدى شده است، به شكّش اعتنا نكند و اگر داخل نشده، بايد آن فعل را به جا آورد، مثل اين كه اگر در حال قيام شك كند كه ركوع را انجام داده يا نه، بايد ركوع را انجام دهد و اگر بعد از نماز در فعلى از افعال نماز شك كرد، به آن اعتنا نكند.

[٩١٩] سؤال ٢٦٨: بيمارى كه ركوع و سجود را با اشاره انجام مى‌دهد، اگر شك كند در حال ركوع است يا سجده، تكليفش چيست؟

پاسخ: بنا را بر اين مى‌گذارد كه در حال ركوع است و ذكر ركوع را مى‌گويد و بقيه كارهاى نماز را ادامه مى‌دهد.

شك در صحّت‌

[٩٢٠] سؤال ٢٦٩: كسى در بين نماز شك مى‌كند كارى را كه در نماز انجام داده، صحيح به جا آورده يا نه. آيا اين فرد بايد به شكّ خود اعتنا كند و وظيفه‌اى برعهده‌اش آمده است يا نبايد به شكّ خود اعتنا كند؟

پاسخ: در فرض سؤال، چنانچه وارد جزء بعدى شده باشد، لازم نيست به شكّ خود اعتنا كند، وگرنه بايد آن جزء را دوباره به نحو صحيح به جا آورد.