استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٩٦ - جنابت، حيض و استحاضه

كه به ضرر يا مشقّت نيفتد؛ ولى اگر به جايى رسيد كه نگهدارى از ادرار، برايش ضرر يا مشقّت دارد، واجب نيست خودش را نگه دارد و در اين صورت اگر ادرار كند و منى به همراه آن خارج شود، روزه‌اش باطل نمى‌شود.

[١١٥٩] سؤال ٥١: شخصى كه بى اختيار منى از او خارج مى‌شود، نماز و روزه‌اش چه حكمى پيدا مى‌كند؟

پاسخ: اگر در حال نماز، منى بدون اختيار بيرون بيايد، نماز باطل مى‌شود و بايد غسل كند و دوباره نماز بخواند و اگر غسل ممكن نشود، تيمّم كند و نماز را بخواند و اگر در حال روزه، منى از او بى اختيار بيرون بيايد، روزه‌اش باطل نمى‌شود و اگر قبل از طلوع فجر باشد، اگر وقت غسل دارد، بايد غسل كند و اگر غسل ممكن نيست، تيمّم نمايد تا اذان صبح را با طهارت درك نمايد و روزه‌اش صحيح خواهد بود.

[١١٦٠] سؤال ٥٢: زوجين در شب ماه مبارك رمضان، بدون قصد دخول ملاعبه مى‌كنند، ولى سهواً دخول بدون انزال واقع و بلافاصله اذان صبح مى‌شود. وضعيت روزه آنها چگونه است و آيا براى دخول بدون انزال، غسل كردن واجب است يا خير؟

پاسخ: در فرض سؤال، روزه آن دو صحيح است و قضا ندارد؛ ولى بر هر دو آنها غسل كردن واجب است.

[١١٦١] سؤال ٥٣: زنى به جهت ندانستن مسأله شرعى، مدتى غسل حيض انجام نداده است؛ ولى غسل جنابت را به جا آورده است، حكم نماز و روزه‌هاى او در اين مدت چيست؟

پاسخ: نمازهايى را كه بعد از پاك شدن از خون حيض و قبل از غسل جنابت خوانده است، بايد قضا نمايد و اما روزه‌هاى مستحبّى كه بدون غسل حيض يا جنابت به جا آورده، محكوم به صحّت است؛ ولى در مورد روزه‌هاى واجب، چنانچه در ياد گرفتن مسأله كوتاهى كرده باشد، روزه‌هاى ماه رمضان را بايد قضا كند؛ بلكه بنا بر احتياط بقيه روزه‌هاى واجب (معيّن يا غير معيّن) را نيز