استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦١٣

(نيابت).

نيّت: تصميم و قصد.

نيّت رجا رجا.

نيّت قربت‌ قصد قربت.

واجب: كارى كه مكلّف بايد آن را انجام دهد و ترك آن گناه محسوب مى‌شود و عقاب دارد، مثل خواندن نماز.

واجب تخييرى: واجبى كه بدل و جانشينى براى آن وجود دارد و مكلّف در انجام دادن هر كدام اختيار دارد، مثل اختيار بين تقصير يا حلق نمودن در حج براى مردى كه پس از حَجّة الاسلام، دوباره حج به جا مى‌آورد.

واجب ركنى نماز: واجبى كه كم و زياد شدن عمدى و سهوى آن نماز را باطل مى‌كند و آن، پنج چيز است: نيّت، تكبيرة الاحرام، قيام (هنگام تكبيرة الاحرام و قبل از ركوع)، ركوع و دو سجده.

واجب غيرى: واجبى كه ذاتاً واجب نيست، بلكه به تبعيت از واجب ديگر واجب مى‌شود مثل وضو كه نسبت به نماز واجب غيرى محسوب مى‌گردد.

واجب نفسى: واجبى كه ذاتاً خودش واجب است، مثل نماز. در مقابل آن واجب غيرى قرار دارد.

واجب النفقه: كسى كه مخارج لازم او بر عهده شخص ديگرى باشد، واجب النفقه آن شخص محسوب مى‌شود، مثل زن نسبت به شوهر.

واجبات استحاضه: كارهايى كه واجب است زن در موقع استحاضه انجام دهد، مثل تطهير و يا غسل‌هاى لازم براى خواندن نماز.

واجبات مستقل (در حج): واجباتى كه ترك كردن عمدى آنها نيز موجب باطل شدن حج نمى‌شود، مثل طواف نسا.

وادى محسّر: سرزمينى كه ميان مشعر الحرام و منى‌ واقع شده است.

وارث: كسى كه از مرده ارث مى‌برد و مال مرده به او منتقل مى‌شود.

وجوب: يكى از احكام پنجگانه تكليفى است و آن حكمى است كه مكلّف بايد بر طبق آن عمل كند و عمل نكردن بر طبق آن عقاب دارد، مثل وجوب نماز و روزه.

وجوهات شرعى: اموالى كه با عناوين مختلفِ معيّن شده در شرع پرداخت مى‌شود و در مصارف مشخص شده آن مورد استفاده قرار مى‌گيرد، مثل خمس، زكات و كفّارات.

وجه و كفين: صورت و دو دست از مچ تا نوك انگشتان.

وجهى ندارد: مستند نيست؛ مدركى ندارد.

وَدْى: آبى كه گاهى بعد از ادرار خارج مى‌شود و پاك است.

وَذْى: آبى كه گاهى بعد از منى بيرون مى‌آيد و پاك است.

ورّاث: جمع وارث (وارث).

وسوسه: وسواس پيدا كردن، دودلى و شك و