در مواردی که کلام، گزیده‌ای از خطبه‌ای کامل و طولانی باشد، پیش از شرح، به این مطلب اشاره شده است؛ مانند خطبۀ ١٤ و ١٥ که مؤلف خاطر نشان کرده این دو خطبه، تکه‌هایی از یک خطبۀ کامل هستند و سپس متن کامل آن خطبه را، غالباً بدون ذکر منبع، آورده است.[٢] و یا پیش از پرداختن به شرح خطبۀ ٢٧ آورده است:

أقول: هذا الفصل من الخطبة التي في أولها الحمد لله غیر مقنوط مِن رحمته.[٣]

مؤلف، در بسیاری از موارد، در شرح نامه‌ها و کلمات قصار نیز اگر سید رضی تنها بخشی از متن را آورده باشد، بخش دیگر را ـ که سیّد نیاورده ـ پیش از آغاز شرح آورده است یا توجه داده که این نامه گزیده‌ای از یک نامه است و کامل نیست؛ مثلاً در ابتدای شرح نامۀ ٣٢ آورده است:

أقول: أول هذا الکتاب: مِن عبدالله أمیرالمؤمنین إلی معاویة ابن أبي سفیان، أمّا بعد فإنّ الدنیا دارُ تجارة و ...[٤]

یا دربارۀ عهدنامۀ ٢٧ چنین گفته است:

و هذا الفصل مِن العهد ملتقَطٌ مِن کلام طویل.[٥]

در مورد حکمت هفتاد نیز به همین‌گونه رفتار کرده است.[٦]

٩. توجه به نسخه بدل‌های نهج‌البلاغه و دیگر منابع مربوط:

ابن‌میثم، در این تألیف، به نسخه‌های دیگر نهج‌البلاغه (نسخه بدل‌ها) و کتب یا منابع دیگری که متن کلام در آنها نیز آمده بوده، توجه داشته است؛ زیرا در پاره‌ای موارد، پیش از پرداختن به شرح، به اختلاف نسخه‌های نهج‌البلاغه و منابع دیگری که متن در آنها آمده، اشاره کرده و تفاوت متن این نسخه‌ها را بیان کرده است؛ مثال: پیش از ورود به شرح خطبۀ ٢٦ چنین آمده است:

أقولُ: هذه الخطبة مشهورة ذکرها ابوالعباس المبرّد وغیره.[٧]

و در ادامه، تفاوت نسخۀ مبرّد و نهج‌البلاغه را بیان کرده است که:

[١]. همان، ج٥، ص٨٤ ـ ٨٥.

[٢]. همان، ص٦٩.

[٣]. همان، ص٨٩.

[٤]. همان، ص١٢٧.

[٥]. همان، ج١، ص٣٠٩ ـ ٣١١.

[٦]. همان، ج٢، ص٣١٣.

[٧]. همان، ج١، ص٣٦٠ـ ٣٦٣.