خود بهترين كفيل و نگهبان و وكيل و كفايت كنندة بندگان است.[١] با آن‌كه صاحب وقار و نور است[٢] و جايگاهش فراز هر چيزي است[٣]و عالمان به ژرفاي علم و ستايشگران و توصيف كنندگان به اوج مدح و وصف او دست نمي‌يابند،[٤] اما درگاهش به روي هر كس كه او را بخواند، گشوده است و حجاب بين او و بين آنان كه بدو اميد بسته‌اند، برطرف شده[٥]، خواستة درماندگان را اجابت مي‌كند؛[٦] فرياد خواهان و مؤمنان را فرياد رس است؛ آنان را كه به او پناه آورده‌اند، در كنف پناه و حمايت خود مي‌گيرد و مأوي و مأمن رميدگان حوادث است و رنج‌ها را از دل آنان مي‌زدايد.[٧]

از آنجا كه آيات روشن و نوراني خود را با برهاني متقن و استوار بر بندگان فرو فرستاده[٨] و به حكم آية: Gلِمَ تَقُولُونَ مَا لاَ تَفْعَلُونَF، [٩] خود، كردارش مطابق گفتارش و گفتارش همانند فرمانش است و فرمان و اوامرش نيز، مقتدرانه، بر هر چه خواهد جاري است.[١٠] جميع مخلوقات در برابر اين همه بزرگي و عزت فروتنانه سر تسليم فرود آورده‌اند و اظهار خواري كرده‌اند.[١١] او نيز آنان را كه پيوسته مي‌خوانندش فراموش نمي‌كند و مراتب و درجات آنها را بالا مي‌برد.[١٢]

خداوند جامعة آرماني حضرت زهرا٣ خداوندي براي تمام قرون و اعصار و تمامي ملت‌ها، رنگ‌ها
و نژادهاست. تحول و دگرگوني را در او راه نيست، او خود خالق تحول و گردش در روزها، ماه‌ها
و سال‌هاست.[١٣]

او خداي ديروز، خداي امروز و خداي فرداي بشر است، كهنگي براي او معنا ندارد. هر روز براي او تازه است (كل يوم عنده جديد‌).[١٤]

همان‌گونه كه ملاحظه مي شود، در آرمان‌شهر حضرت فاطمه٣ تعامل نزديكي بين خلق و خالق وجود دارد. خلق از هر طريقي و به هر بهانه‌اي مي‌توانند با خالق ارتباط برقرار كنند و خالق نيز بي‌هيچ واسطه‌اي باران عنايت بي‌علت خود را بر خلق مي‌باراند. اين نوع ارتباط و تعامل و تقابل در ساير آرمان‌شهرها تقريباً وجود ندارد.

[١]. نيايش٨، ص٧٤.

[٢]. نيايش١٤، ص١١٦.

[٣]. نيايش٨، ص٧٤.

[٤]. نيايش٧، ص٥٨.

[٥]. نيايش٧، ص٦٢.

[٦]. نيايش ٩، ص٨٦.

[٧]. نيايش ٦، ص٤٦.

[٨]. همان.

[٩]. نيايش٩، ص٨٦؛ نيايش١٢، ص١٠٠.

[١٠]. نيايش٧، ص٧٠؛ نيايش٩، ص٨٤ و ٩٤.

[١١]. نيايش ١، ص٣٨.

[١٢]. نيايش٧، ص٥٨.

[١٣]. نيايش٨، ص٧٠.

[١٤]. نيايش٦، ص٥٤؛ نيايش٩، ص٨٤.