با این توضیحات، چنین می‌نماید که دیگر نمی‌توان خاستگاه اِسناد را در نقل اشعار عرب دانست. من بیشتر احتمال می‌دهم که در بدایت امر، اِسناد برای سخنان شخص پیامبر [٦] به کار می‌رفت، ستس به عموم احادیث راه‌ یافت و تنها وقتی در گزارش متون سیره استفاده شد که رویکردی «علمی» در سیره‌نگاری پیامبر [٦] متداول شده بود. در فضایی که نقل و حکایت امری رایج و حاکم بوده، ذکر مکرر اِسناد امری دست و پاگیر در می‌آمده است. به تدریج، برای حل مشکل، چندین خبر در هم ادغام شد و تمام اِسنادها را در ابتدای آن قصة واحد یکسان شده قرار دادند.[١] از سوی دیگر، واقدی و ابن‌سعد، به تصنیف یک قصة واحد شده، بر اساس اطلاعات گردآوری شده از جانب اسلافشان اقدام کردند. به این ترتیب، مراجعی را در اختیار داشتند که خود گردآورنده بودند و خط سیر اصلی داستان را در برداشت.[٢] نقل و به کارگیری نظام اِسناد برای اخبار مربوط به اشعار و اغانی از جمله تحولات بعدی این ماجرا بود.

[١]. Yerush. Qiddushin ٦١a et passim.

[٢]. Ibid.