آنچه گفتيم در همه قسمت‌هاي دعا مشترك است، هرچند بخش‌هايي از آن با مقام اول تناسب بيشتري دارد و برخي قسمت‌ها شايسته مقام دوم است. اما آنچه به اين فقره از دعا اختصاص دارد اين‌است كه بهاء به معني زيبايي است و زيبايي عبارت از وجود است. پس، همه خيرها و زيبايي‌ها و حسن‌ها و روشني‌ها از بركات وجود است تا جايي كه گفته‌اند اين مساله (وجود خير و زيبايي است) از بديهيات است‌ [١]. پس، وجود تماما حسن و زيبايي و نور و روشنايي است و لذا هرچه وجود قوي‌تر باشد زيبايي تمام‌تر و نوراني‌تر خواهد بود. هيولا پست‌ترين مرحله وجود و فعيلتش ناقص است، در نتيجه، خانه وحشت و تاريكي و كانون شر و سرچشمه پستي‌ها است و آسياب نكوهش و كدورت به گرد آن مي‌چرخد [٢]. هيولا به خاطر نقصان وجود و ضعف نورانيتش مانند زن نازيبايي است كه از آشكار شدن زشتي‌اش بيمناك است؛ چنان‌كه شيخ فرمود: «والدنيا لوقوعها في نعال الوجود واخيرة تنزلاته يدعي بأسفل السافلين؛ دنيا را به خاطر وقوعش در صف اراضي عقيم وجود و آخرين تنزلاتش اسفل السافلين خوانند». هرچند دنيا در نگاه اهل دنيا زيبا و لذت‌بخش است؛ «كلّ حزب بما لديهم فرحون‌ [٣]؛ هر گرو هي به آنچه در نزدش است شادمان است». ولي هنگامي كه چيرگي آخرت ظهور كرد و حقيقت با زدودن حجاب از بصيرت قلب ظاهر شد و چشم‌ها از خواب غفلت بيدار گرديد و جان‌ها از گورستان جهالت برانگيخته شد، حال دنيا و سرانجام آن شناخته شده نكوهش و زشتي و تاريكي و وحشت آن آشكار مي‌شود. از نبي اكرم، صلي الله عليه و آله، روايت شده است كه فرمود:

[١]. اسفار اربعه؛ ج ١، ص ٣٤٠- ٣٤٢، سفر اول.

[٢]. با اين حال، دنيا محل رويش درخت انسانيت و كشتزار بذر حقايق وجوديه و محل آشكار شدن نورهاي پاك است كه اگر چنين نبود، بالا رفتن از پله‌هاي كمال نيز براي موجودي حاصل نمي‌شد و احدي به فناي در حق نمي‌رسيد. پس، دنيا با همه پستي‌اش اصل و ريشه تمام حقايق و كليد درهاي رحمت است. اين مطلب را بدان و آن را مقياسي براي فهم ديگر مراتب وجود كه برترند قرار ده و به آنچه از صاحبان حكمت به ما رسيده (كه وجود خير و نيكي است) ايمان بياور.

[٣]. روم/ ٣٢؛ مؤمنون/ ٥٣.