خاص و تعينات فعلي در آن مستهلك‌اند بالا رود، و اين است مقام تدلّي در آيه شريفه‌ «دَنا فَتَدَلَّى» [١]. پس آن‌كه به ذات خود متدلّي است حيثيتي جز تدلّي و فرو آويختن ندارد، نه اين‌كه ذاتي باشد كه تدلي بر آن عارض شود. فقر نيز، كه همان فخر مطلق است، مشيت مطلقه‌اي است كه از آن به فيض مقدس، رحمت واسعه، اسم اعظم، و ولايت مطلقه محمديه، صلي الله عليه و آله، يا مقام علوي تعبير مي‌شود و اين همان لوايي است كه آدم و غير او در زير آن جمع‌اند [٢] و در فرمايش حضرت رسول، صلوات الله عليه و آله، بدان اشاره شده است: «كنت نبيا وآدم بين الماء و الطين» [٣] يا «بين الروح و الجسد» [٤]؛ من پيامبر بودم در حالي كه آدم [هنوز] ميان آب و گل يا روح و جسد بود؛ يعني [هنوز] نه روح بود و نه جسد. و اين همان عروه الوثقي و ريسمان متصل‌كننده آسمان الوهيت و زمين‌هاي مخلوقيت است كه در دعاي ندبه نيز آمده: «أين باب الله الذي منه يؤتي، أين وجه الله الذي يتوجه اليه الاولياء، أين السبب المتصل بين الارض و السماء [٥]؛ كجاست آن درب خدا كه از آن‌به سوي خدا روند؟ كجاست آن آينه خدا كه اولياء به آن توجه كنند؟ كجاست آن رشته متصل‌كننده زمين و آسمان؟»

در كتاب كافي از مفضل نقل شده است كه گفت:

به امام صادق، عليه السلام، عرض كردم: «كيف كنتم حيث كنتم قي الأظلة؟؛ در اظلّه چگونه به سر مي‌برديد؟» فرمود: «يا مفضل، كنّا عند ربنا ليس عنده احد غيرنا في ظلّه الخضراء نسجد ونقدسه ونهلله ونمجده. وما من ملك مقرب ولا ذي‌روح غيرنا حتي بدأ له في خلق الاشياء، فخلق ما شاء كيف شاء من الملائكة

[١]. نجم/ ٨.

[٢]. اشاره است به قول نبي مكرم اسلام: «آدم ومن دونه تحت لوائي يوم القيامة». رك: مناقب آل ابي‌طالب؛ ج ٣، ص ٢٦٣.

[٣]. اسرار الشريعة و اطوار الطريقة و الانوار الحقيقة؛ ص ٤٦ و ٩٢؛ ينابيع المودة؛ ج ١، ص ٩.

[٤]. ينابيع المودة؛ ج ١، ص ٩.

[٥]. بحارالانوار؛ ج ٩٩، ص ١٠٤