شرح دعاى سحر« ترجمه فارسى» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٤٩ - دنباله سخن

اللّهم انّي اسئلك بما تجيبني به حين اسئلك فاجبني يا الله‌

پروردگارا، از تو درخواست مي‌كنم به آنچه كه هر گاه از تو به آن طلب كنم اجابتم مي‌كني، پس اي خدا، اجابتم كن.

از آن‌جا كه اسماء الهي از مظاهر اسم اعظم‌اند كه محيط بر آن‌هاست و همه آن‌ها را به نحو وحدت و بساطت در بر مي‌گيرد و حاكم بر آن‌هاست و بر همه آن‌ها غلبه و سلطنت دارد، پس اگر اين مطلب بر قلب رهروي كه به مقام اسم اعظم فعلي متحقق شده روشن شود، مي‌بيند كه در واقع اجابت‌كننده او در ابتدا مظاهر اسم اعظم و در آخر سلوك خود اسم اعظم بوده است. پس مي‌گويد: «اللّهم انّي اسئلك بما تجيبني به حين اسئلك». و منظور اسماء الهي است كه همگي به اسم اعظم باز مي‌گردند. از اين رو، بعد از آن مي‌گويد: «فاجبني يا الله».

بنابراين، او اجابت را از اسم خداي بزرگ مي‌طلبد، زيرا اسم اعظم است كه اجابت‌كننده و نگاهدار مراتب و پرورش دهنده اوست و از دستبرد راهزنان و وسوسه كنندگان جلوگيري مي‌كند.

اين نوع طلب اجابت چون اشاره به اسم اعظم الهي دارد كه بر همه نام‌ها احاطه دارد و او اجابت‌كننده در اول و آخر و ظاهر و باطن است، لذا دعاكننده كلام خود را با ياد او شروع كرده و مي‌گويد: اللّهم و به همين نيز پايان داده و مي‌گويد: «يا الله».

اين پايان آنچه ما در شرح اين دعا مي‌خواستيم بود. والحمدلله اولا و آخرا وظاهرا و باطنا وصلي الله علي محمد وآله الطاهرين.