اینجا هم می‌فرماید: اِنَّ الَّذینَ قالوا رَبُّنَا اللهُ ثُمَّ اسْتَقاموا تَتَنَزَّلُ عَلَیهِمُ الْ مَلائِکةُ اَلّا تَخافوا وَ لاتَحْزَنوا وَ اَبْشِروا بِالْجَنَّةِ الَّتی کنْتُمْ توعَدونَ[٢] . آیه دیگری به همین مضمون هست ولی دنبالش جمله دیگری است: اِنَّ الَّذینَ قالوا رَبُّنَا اللهُ ثُمَّ اسْتَقاموا فَلا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَ لا هُمْ یحْزَنونَ[٣] . در آیه دیگری می‌فرماید: وَ اَلَّوِ اسْتَقاموا عَلَی الطَّریقَةِ لاََسْقَیناهُمْ ماءً غَدَقآ[٤] و اگر بر این طریقت و مسلکی که ما برایشان آوردیم استقامت بورزند ما به آنها آب خالص و صافی می‌آشامانیم (حال مقصود از این آب، آب ظاهری است یا معنوی، من به تفاسیر مراجعه نکرده‌ام.)

اینها فقط نمونه‌هایی بود که من خواستم از آیات قرآن ذکر کنم تا کاملا معلوم شود که مضمونی که در قرآن کریم در این زمینه‌ها آمده است از چه نوعی است. علمای اسلامی هم صبر را همین طور تفسیر کرده‌اند. بعضی مسائل هست که لااقل برای برخی از علما اسباب اشتباه شده است. بعضی از مفاهیم اخلاقی همین جور است، خیلی پیچیده بوده، برای برخی اسباب اشتباه شده. ولی صبر از آن چیزهایی است که اگر اشتباه باشد فقط در همان مفهوم عرفی عوامانه است؛ هیچ عالمی دچار اشتباه نشده و علمای اسلامی در کمال صراحت مطلب را همین طور تفسیر کرده‌اند و جای بحث نیست.

[١] . كهف / ١٤.

[٢] . فصّلت / ٣٠.

[٣] . احقاف / ١٣.

[٤] . جن / ١٦.