یا مثلا در بعضی آیات است: اِنْ تَکفُروا فَاِنَّ اللهَ غَنِی عَنْکمْ وَ لا یرْضی لِعبادِهِ الْکفْرَ وَ اِنْ تَشْکروا یرْضَهُ لَکمْ[١] . خداوند کفر را برای بندگان خودش نمی‌پسندد. پس خداوند راضی نیست به اینکه کافر کافر باشد، راضی نیست به اینکه فاسق فاسق باشد. وقتی او راضی نیست، ما راضی باشیم؟

«حبّ فی الله و بغض فی الله» و اصل رضا

سؤال دیگر: اصلی ما در اسلام داریم ـ که احادیثش بیشتر نبوی است ـ تحت عنوان «حبّ فی الله و بغض فی الله» یعنی دوست داشتن به خاطر خدا و دشمن داشتن به خاطر خدا. کسی یا چیزی را دوست داشته باشیم نه به خاطر شخص خودمان. یک وقت چیزی را دوست داریم از باب اینکه معشوق و محبوب شخص خودمان است و به حال شخص خودمان نافع است؛ همه افراد بشر روی طبیعت حیوانی خودشان این جور هستند. ما کسی یا چیزی را دوست داشته باشیم نه به خاطر منافعی که از آن شیء یا شخص به ما می‌رسد، بلکه فقط محض رضای خدا او را دوست داشته باشیم. این را می‌گویند حبّ فی الله. بغض فی الله نقطه مقابلش است : کسی یا جریانی را دشمن داشته باشیم نه به خاطر حسابها و جریانهای شخصی بلکه به حساب جریانهای کلی، عمومی، دینی، مسلکی و بسا هست که آن فرد یا جریان از جنبه شخصی به حال ما نافع است، در عین حال او را دشمن داشته باشیم. این را می‌گوییم بغض فی الله.

دو حدیث نبوی

حبّ فی الله و بغض فی الله در اسلام مقامی بسیار عالی دارد و یک حدیث

[١] . زمر / ٧.