پس ما آیاتی در قرآن داریم مبنی بر استقامت که دو آیه‌اش را الان خواندم، یکی در سوره هود یکی در سوره شوری. دو آیه داریم به این مضمون: اِنَّ الَّذینَ قالوا رَبُّنَا اللهُ ثُمَّ اسْتَقاموا[١] آنان که گفتند پروردگار ما خداست، ایمان به خدا را پذیرفتند، بعد استقامت ورزیدند، یعنی به پای این عقیده و ایمان خودشان ایستادند.

استقامت در اصحاب کهف

در داستان اصحاب کهف که در قرآن می‌خوانیم، کلمه «استقامت» نیامده ولی معنی مطلب هست: نَحْنُ نَقُصُّ عَلَیک نَبَأَهُمْ بِالْحَقِّ ما خبر آنها را از روی حقیقت برای تو بازگو می‌کنیم. اِنَّهُمْ فِتْیةٌ امَنوا بِرَبِّهِمْ وَ زِدْناهُمْ هُدی[٢] یک عده جوانان بودند که به پروردگار خودشان ایمان آوردند، ما هم به هدایت آنها افزودیم. وَ رَبَطْنا عَلی قُلوبِهِمْ اِذْ قاموا آنها قیام کردند، ما هم به قلب آنها قوّت عنایت کردیم.

قرآن همیشه عنایت خدا را می‌گوید که هرکسی یک قدم به طرف خدا بردارد خدا هم قدمی به سوی او برمی‌دارد؛ یعنی هر قدمی که شما بردارید، یک لطفی و یک عنایتی به سوی شما هست. حدیث دارد که هرکسی یک وجب به طرف من بیاید من یک قدم به طرف او می‌آیم (مضمونش این است).

آنها به خدا ایمان آوردند، ما هم پشت سر این، یک حالت معنوی به آنها دادیم، قوّت قلب به آنها عنایت کردیم. وَ رَبَطْنا عَلی قُلوبِهِمْ اِذْ قاموا چرا ما به اینها قوّت قلب دادیم؟ چون قیام کردند. فَقالوا رَبُّنا رَبُّ

[١] . فصّلت / ٣٠، احقاف / ١٣.

[٢] . كهف / ١٣.