عارض شدن سهو و نسیان در امور عادی نیست؛ بلکه تأثیری در عقل و روح است و اگر این طور باشد، این سخن مشرکان در مورد او درست خواهد بود: «إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُوراً» [١]. مسحور نزد آنان، کسی است که سحر با عقل وی در آمیخته است؛ چنانکه گمان می‌کند کاری که انجام شده، صورت نپذیرفته است؛ مثلا پیامبر صلّی اللّه علیه و آله گمان کرد که وحی بر او نازل شده است؛ در حالی که نازل نشده بود! بسیاری از مقلدانی که نمی‌دانند نبوّت چیست و چه چیزهایی شایسته آن است می‌گویند: داستان تأثیر سحر بر پیامبر درست است و اعتقاد به آن را واجب می‌شمرند و تصدیق نکردن آن را بدعت می‌دانند؛ زیرا نوعی انکار سحر است که در قرآن صحّت آن تأیید شده است! ببینید چگونه دین اصیل و حق صریح و آشکار از نظر افراد مقلّد، دگرگون شده و بدعت خوانده می‌شود؛ پناه بر خدا.
برای اثبات سحر به قرآن استدلال می‌کنند ولی در مورد نفی آن از قرآن دوری می‌کنند؛ حال آنکه قرآن آن را از افترائات مشرکان می‌شمارد. [٢] اینان سحر شدن پیامبر را تأویل می‌کنند و به گونه‌ای می‌پذیرند، اما دلایل بطلان آن را تأویل نمی‌کنند و نمی‌پذیرند؛ با اینکه نیّت و غرض مشرکان کاملا روشن است؛ زیرا آنان می‌گفتند: «شیطان کار را بر او مشتبه ساخته [و همین امر را سحر می‌دانستند] و [معتقد بودند که این، مانند همان اثر سحری است که از ناحیه لبید به پیامبر رسید؛ زیرا عقل و ادراک پیامبر- در اثر آن- مغشوش گردید». اما چیزی که اعتقاد به آن واجب است و قرآن هم بدان تصریح دارد، با توجه به اینکه اعتقاد به آنچه در قرآن آمده واجب و بی‌اعتقادی به آنچه در آن نفی شده نیز واجب است، این است که در قرآن، مسحور شدن پیامبر نفی شده است و تصریح شده که این نسبت را مشرکان- که دشمن او بودند- به او نسبت دادند و در قرآن به همین دلیل، توبیخ شده‌اند.
حال که ثابت شد پیامبر قطعا مسحور نگشته، این حدیث هم بر فرض صحت

[١] «جز مردی افسون شده را دنبال نمی‌کنید». فرقان ٢٥: ٨.
[٢] «فَلَمَّا جاءَهُمْ بِالْبَیِّناتِ قالُوا هذا سِحْرٌ مُبِینٌ. وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَری عَلَی اللَّهِ الْکَذِبَ ...»؛ پس وقتی برای آنان دلایل روشن آورد، گفتند: این سحری آشکار است. و چه کسی ستمگرتر از آن کسی است که بر خدا دروغ می‌بندد».
صف ٦١: ٦.