خصوص هر یک روشن کرده است. به عنوان نمونه، در تفسیر آیه «وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا» [١] انواع سجده‌ها را بیان می‌کند؛ از جمله سجده‌های نماز- که رکن نمازند-؛ سجده سهو، سجده شکر، سجده قرآن که در چهار موضع که عبارتند از: الم تنزیل، حم سجده، نجم و اقرأ، واجب و در یازده موضع مستحب است؛ که مجموعا از نظر شیعه پانزده مورد سجده است. اما از نظر شافعیان، مواضع سجده در قرآن چهارده مورد است که همگی مستحب هستند. سپس احکام سوره‌های عزائم (سوره‌های دارای آیه سجده) را از نظر شیعه بیان می‌کند و مواضع سجده سهو را در نماز مشخص می‌نماید و دیدگاههای دیگر مذاهب را نیز در همه موارد یادآور می‌شود.
وی می‌گوید: نشانه‌های پنجگانه مؤمن عبارت است از: پنجاه و یک رکعت نماز در شبانه‌روز، زیارت اربعین- در روز بیستم ماه صفر در کربلا- انگشتر به دست راست کردن، پیشانی بر خاک ساییدن و آشکارا بسم اللّه الرّحمان الرّحیم گفتن.
سپس علّت استحباب زیارت امام حسین علیه السّلام را در روز اربعین که روز ورود جابر به کربلاست بیان می‌کند. [٢]
آنچه سبب امتیاز و برجستگی این تفسیر است، احاطه مؤلف بر تاریخ و سیره پیامبر و احادیث مربوط به مسائل مختلف دینی است و به همین علت است که- به مناسبت- به عرصه‌های مختلف وارد می‌شود و حق مطلب را در هر یک بیان می‌دارد و گاهی حوادثی را ذکر می‌کند که در کتب دیگر کمتر یافت می‌شود؛ از جمله واقعه یوم الصریخ که آن را در ذیل این آیه آورده است: «فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ أَعِزَّةٍ عَلَی الْکافِرِینَ یُجاهِدُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَ لا یَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ». [٣] ابتدا ماجرای غزوه خیبر و فتح قلعه آن توسط امیر مؤمنان علیه السّلام و شعر حسان بن ثابت را در این خصوص بیان می‌کند:
و کان علیّ مرمد العین یبتغی دواء فلمّا لم یحسّ مداویا
[٤]

[١] بقره ٢: ٣٤.
[٢] تفسیر ابو الفتوح رازی، ج ١، ص ١٣٥ و ١٣٦.
[٣] مائده ٥: ٥٤.
[٤] علی در آن هنگام به چشم درد مبتلا بود و به دنبال دارو بود و علاج کننده‌ای نمی‌یافت.