سر ستیز داشتند جنگید و آنان را وادار به تسلیم کرد. گفت: آیا واقعا این اتّفاق افتاد؟
گفتیم: آری. گفت: برای آنان بهتر است که از پیامبر اطاعت کنند. آنگاه گفت: من مسیح [١] هستم. به زودی به من اجازه داده می‌شود که از مخفیگاهم بیرون آیم. وقتی بیرون آمدم در تمام زمین به راه خواهم افتاد و به هر قریه‌ای که برسم چهل شب در آن خواهم ماند. مگر مکه و طیبه (مدینه)؛ چون ورود به این دو شهر بر من حرام است و هرگاه قصد ورود به یکی از آن دو شهر را داشته باشم فرشته‌ای با شمشیر برهنه مانع ورود من می‌شود و بر سر هر گذرگاه این دو شهر فرشتگانی گمارده شده‌اند که از شهر حفاظت می‌کنند.
فاطمه می‌گوید: پیامبر صلّی اللّه علیه و آله در حالی که با عصای خود بر منبر می‌کوبید سه بار فرمود: هذه طیبه، و مراد او این شهر است؛ یعنی مدینه» [٢].
این داستان علاوه بر عجیب بودنش ضعیف السند است؛ زیرا به دو طریق روایت شده است: یکی توسط مسلم، در کتاب «صحیح» و دیگری توسط احمد در کتاب «مسند» و هر دو طریق در نهایت به عامر شعبی ختم می‌شود. با این تفاوت که راوی شعبی در مسند احمد، مجالد بن سعید است و احادیث دروغ فراوان نقل کرده است.
عمرو بن علی می‌گوید: «روزی یحیی بن سعید را دیدم که از یکی از اصحاب خود پرسید: کجا می‌روی؟ گفت: نزد وهب بن جریر می‌روم، او برای ما سیره می‌گوید و از طریق پدرش از مجالد بن سعید نقل می‌کند. یحیی گفت: انبوهی از دروغ را فراهم می‌آوری. او اگر بخواهی، همه را از طریق مجالد از شعبی از مسروق از عبد اللّه بن مسعود جعل کند، خواهد کرد». ابو طالب نیز از احمد نقل می‌کند: «مجالد غیر قابل اعتماد است؛ احادیث- دروغ- زیادی را نقل می‌کند که دیگران نگفته‌اند».
دوری نیز از ابن معین نقل کرده است: «حدیث مجالد قابل استناد نیست».
ابن ابی خیثمه هم از ابن معین نقل می‌کند: «حدیث مجالد ضعیف و بی‌اساس است».
یحیی بن سعید می‌گوید: «اگر بخواهم، مجالد جملگی احادیث خود را به پیامبر

[١] منظور همان دجال است که به گمان آنان در آخر الزمان از مخفیگاه خود بیرون می‌آید.
[٢] صحیح مسلم، ج ٨، ص ٢٠٥- ٢٠٣. احمد بن حنبل، در مسند خود، ج ٦، ص ٣٧٣ با اختلاف اندکی این روایت را نقل کرده است.