ذهبی در صفحه ٤٩٣ از جلد سوم «میزان الاعتدال» می‌گوید: «اشکال این حدیث وجود محمد بن بیان در سلسله سند آن است که با کمال گستاخی به ساحت پروردگار آن را نقل کرده است».
ابن جوزی این حدیث را به همین شکل در کتاب «الموضوعات» نقل کرده است. [١]
قرطبی در تفسیر خود از ابیّ بن کعب روایت می‌کند که گفت: «سوره و العصر را برای پیامبر خواندم و تفسیر آن را جویا شدم. فرمود: «و العصر» قسمی است از جانب خداوند که به آخر روز قسم خورده است «إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِی خُسْرٍ» مصداقش ابو جهل است و «إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا» ابوبکر «وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» عمر «وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ» عثمان و «وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ» [٢] علی». [٣]
صفوری نقل می‌کند: «ابن عباس در تفسیر آیه «وَ نَزَعْنا ما فِی صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْواناً عَلی سُرُرٍ مُتَقابِلِینَ» [٤] گفت: هنگامی که قیامت فرا رسد، کرسی‌هایی از یاقوت سرخ بر پا خواهند کرد. سپس ابوبکر و عمر و عثمان و علی هر کدام بر یک کرسی جداگانه خواهند نشست؛ سپس خداوند به کرسی‌ها فرمان می‌دهد که آنان را تا زیر عرش بالا برند؛ آنگاه خیمه‌ای از یاقوت سفید بر آنان فرود خواهد آمد و پس از آن، چهار ظرف می‌آورند که ابوبکر یکی از ظرفها را به عمر می‌نوشاند و او به عثمان و عثمان به علی و علی به ابوبکر؛ آنگاه خداوند به جهنم فرمان می‌دهد که شعله‌های خود را آشکار سازد و در پی آن رافضیها بر کناره جهنم افکنده می‌شوند و خداوند نقاب از چشمهای آنان بر می‌دارد و ایشان جایگاههای رفیع اصحاب پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را مشاهده می‌کنند و می‌گویند: اینانند کسانی که مردم به خاطر پیروی از آنان سعادتمند شدند و ما در پی نافرمانی ایشان سیه‌روز گردیدیم؛ و آنگاه با حسرت و پشیمانی به جهنم افکنده می‌شوند». [٥]

[١] الغدیر، ج ٥، ص ٣٢٠.
[٢] العصر ١٠٣: ٣- ١.
[٣] تفسیر قرطبی، ج ٢٠، ص ١٨٠.
[٤] حجر ١٥: ٤٧.
[٥] نزهة المجالس، ج ٢، ص ٢١٧ (ر. ک: الغدیر، ج ١٠، ص ١٣٦- ١٣٤). علامه امینی جوابی متین به این یاوه‌گوییها داده است. نیز ر. ک: واحدی، اسباب النزول، ص ١٥٩.