از جمله روایاتی که به منظور کاستن از شأن و مقام نبوت جعل شده است، حدیث «قضیب ممشوق» [١] است. مرحوم صدوق در کتاب «امالی» با سندی ضعیف این روایت را از ابن عباس نقل کرده است. می‌گوید: «هنگامی که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله در روزهای آخر عمر مریض شده بود به بلال دستور داد که مردم را جمع کند. چون مردم اجتماع کردند پیامبر صلّی اللّه علیه و آله در حالی که عمامه بسته بود و بر کمان خود تکیه زده بود در میان مردم حاضر شد و بر منبر رفت و پس از حمد و ثنای پروردگار فرمود:
ای اصحاب من، چگونه پیامبری برای شما بودم؟ آیا در میان شما به جهاد نپرداختم؟ آیا دندان پیشین من در جنگ نشکست؟ آیا پیشانی من شکافته نشد؟ آیا خون بر چهره من جاری نشد و محاسنم را فرا نگرفت؟ آیا من از دست ناآگاهان امتم سختیهای فراوان نکشیدم؟ آیا میان بند محکم برای جلوگیری از گرسنگی بر شکم نبستم؟ اصحاب گفتند: البته که چنین کردی ای پیامبر خدا! تو به خاطر خدا صبر کردی و رنج کشیدی و از منکرات الهی نهی کردی. خدای تو را بهترین پاداش دهاد! پیامبر فرمود: و خدا شما را هم جزای خیر دهاد! سپس فرمود: پروردگارم- عز و جل- قسم یاد کرده است که از ستم هیچ ستمگری نگذرد. شما را به خدا قسم می‌دهم اگر در میان شما کسی هست که حقی بر گردن من دارد برخیزد و از من قصاص بکشد. من قصاص در دنیا را خوشتر دارم تا قصاص در آخرت در حضور فرشتگان و پیامبران را! مردی به نام «سوادة بن قیس» از آخر جمعیت به پا خاست و گفت: پدر و مادرم به فدایت ای رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله روزی که شما از طائف باز می‌گشتید به استقبال شما آمدم و شما در حالی که بر شتری ویژه خود سوار بودید «قضیب ممشوق» را در دست داشتید و خواستید آن را بر مرکب خویش زنید که به شکم من خورد، من نمی‌دانم که عمدی بود یا سهوی؟ پیامبر صلّی اللّه علیه و آله فرمود: معاذ اللّه که من عمدی زده باشم؛ سپس فرمود: بلال! برو به منزل فاطمه و آن چوبدستی را بیاور.
بلال به راه افتاد و در کوچه‌های مدینه فریاد می‌زد: ای مردم چه کسی حاضر است خود را قصاص کند قبل از آنکه رستاخیز فرا رسد؟ پیامبر صلّی اللّه علیه و آله دارد چنین می‌کند.

[١] شاخه درختی را که باریک و بلند و بدون اعوجاج باشد قضیب ممشوق نامند و مقصود: چوب دستی است که پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله به دست می‌گرفت.