نیز درباره حروف مقطّعه در آغاز برخی سوره‌ها- که اسراری است میان خدا و پیامبرش و جز او و جانشینان معصومش کسی از آنها آگاه نیست- چیزهایی گفته‌اند که از دایره وهم فراتر نمی‌رود.
عارف وارسته، ابو عبد الرحمان سلمی می‌گوید: «الم- در ابتدای سوره بقره- طبق گفته برخی، الف، الف وحدانیّت است؛ لام، لام لطف؛ میم، میم ملک و معنای آن این است که هر که مرا بدرستی یافت و وابستگیها را از خود دور ساخت، از در عنایت و لطف به او خواهم نگریست و او را از «رقّ» عبودیّت بدر آورده به ملکوت اعلی صعود می‌دهم؛ که همان وصل به مالک الملک و روی از دیگری برتافتن است؛ و نیز گفته‌اند: الف، افراد (تنها نگاه داشتن) سرّ است؛ لام، لین (نرمش) اعضای بدن در انجام عبادت [و] میم، محو کردن آثار و نشانه‌های خودی و پیوستن به حق؛ که اگر چنین شدی، تو را به صفات و نشانه‌های انس شهود و قرب به حق، آراسته خواهم نمود». [١]
یکی دیگر از ناهمگونیهایی که در تفاسیر اهل عرفان به چشم می‌خورد، عدم تقیّد آنان به اصول ادبی و قواعد لغت است. تنها به ذهنیّات خود می‌اندیشند؛ گرچه قواعد ادب و لغت آن را نپذیرد. شاید به این دلیل باشد که نزد آنان، علوم رسمی در برابر علوم حقیقی ارجی ندارند! در صورتی که نزد دانشمندان و اهل تحقیق، رعایت اصول ادب و قواعد لغت، از مستحکمترین پایه‌ها برای فهم معانی قرآن و رسیدن به مقاصد عالیه وحی به شمار می‌رود و همین رعایت نکردن اصول گفتگو در کلام، موجب گردیده که در تفسیر یک عبارت، هر جا به گونه‌ای سخن بگویند؛ زیرا ملاک آنان، خواطر ذهنی (آنچه به ذهن خطور می‌کند) است؛ نه فهم محتوایی کلام؛ لذا ابو القاسم قشیری که از تواناترین مفسران عارف مسلک به شمار می‌رود، خود در تفسیر «بسم اللّه الرّحمان الرّحیم» (سوره حمد) چنین می‌گوید: «هر جا (در هر سوره) جداگانه، اشارات این آیه را بیان می‌کنیم» [٢] و در عمل چنین کرده است.
قشیری در تفسیر بسمله سوره حمد می‌گوید: «باء در «بسم اللّه» حرف تضمین

[١] سلمی، حقائق التفسیر، ص ٦.
[٢] لطائف الاشارات، ج ١، ص ٥٦.