خداوند آن دو فرشته را میان عذاب دنیوی و عقاب اخروی مخیّر ساخت. آنان عذاب دنیوی را که منقطع است اختیار نمودند. آنگاه خداوند، آن دو را از پا در میان چاهی در بابل (شهری قدیمی نزدیکی شهر فعلی حلّه در عراق) آویزان کرد و آنان تا قیامت در شکنجه‌اند.
از عایشه روایت می‌کنند که زنی نزد او آمد و گفت: او (آن زن) و شخص دیگری سوار دو سگ سیاه شدند و به شهر بابل رسیدند و آن دو فرشته را در حالت شکنجه دیدند. این زن، داستان خود را به تفصیل و به طرز شگفت‌انگیزی بیان می‌کند. از دو مرد نیز، عین همین داستان را آورده‌اند.
اما راجع به آن زناکار، در برخی از این روایات آمده است که وی از آن دو فرشته خواست تا رمز بالا رفتن به آسمان را به او بیاموزند. و پس از آموختن آن، به آسمان صعود کرد و به صورت ستاره زهره در آمد. در روایات دیگر آمده است: خداوند آن زن را مسخ کرد و به صورت ستاره زهره در آورد! ملاحظه می‌شود که تا چه اندازه خرافه‌گویی در این داستان راه یافته است، فرشتگانی که خداوند درباره آنان شهادت داده است: «لا یَعْصُونَ اللَّهَ ما أَمَرَهُمْ وَ یَفْعَلُونَ ما یُؤْمَرُونَ» [١]: هرگز نافرمانی نمی‌کنند و هر آنچه دستور بگیرند انجام می‌دهند؛ و «بَلْ عِبادٌ مُکْرَمُونَ لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ یَعْمَلُونَ ... تا آنجا که می‌گوید: وَ هُمْ مِنْ خَشْیَتِهِ مُشْفِقُونَ» [٢]. بندگانی گرامی‌اند، هرگز در گفتار بر او پیشی نگیرند و کار به فرمان او کنند ... و از بیم او همواره در هراسند؛ و «لا یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِهِ وَ لا یَسْتَحْسِرُونَ» [٣].
از بندگیش بزرگ منشی نکنند و هرگز در نمانند.
از امام حسن عسکری علیه السّلام درباره این دو فرشته و داستان یاد شده سؤال شد.
فرمود: «پناه بر خدا؛ فرشتگان معصومند و به لطف الهی از گناه و زشتیها مصون».
آنگاه این سه آیه را تلاوت فرمود. [٤]
مأمون، خلیفه عباسی درباره ستاره زهره از امام علی بن موسی الرضا علیه السّلام پرسید:
آیا درست است که زنی زناکار و مسخ شده در داستان هاروت و ماروت است؟

[١] تحریم ٦٦: ٦.
[٢] انبیاء ٢١: ٢٦- ٢٨.
[٣] انبیاء ٢١: ١٩.
[٤] تفسیر امام حسن عسکری علیه السّلام، ص ٤٧٥.